logo

Akwakultura (z łaciny: Aqua - woda i kultura - uprawa, hodowla, uprawa) - uprawa i hodowla organizmów wodnych (ryby, skorupiaki, mięczaki, algi) w naturalnych i sztucznych zbiornikach, a także na specjalnie utworzonych plantacjach przybrzeżnych.

Akwakultura, w szczególności uprawa ryb słodkowodnych, ma około 4 tysięcy lat. W Chinach około 3750 lat temu istniały już stawy do hodowli ryb. W 1020 BC. er niektóre gatunki ryb hodowano na dużą skalę do celów komercyjnych. Chiński fan Li w 599 pne. er opublikował swoją pierwszą znaną książkę o hodowli ryb.

W 2014 r. Ludność świata po raz pierwszy spożywała więcej sztucznie wyhodowanych ryb i nie była zbierana przez tradycyjne połowy [1]. W tym roku ilość hodowanych ryb wyniosła 73,8 mln ton, a jeśli dodamy hodowane glony, całkowita wielkość produkcji w sektorze akwakultury w 2014 r. Wyniosła 101,1 mln ton (52% całkowitej ilości zebranych owoców morza) [2].

Hodowla ryb to forma akwakultury. Umożliwia hodowlę ryb w hodowlach ryb w zbiornikach lub zagrodach. Sprzęt umożliwiający wypuszczanie młodych ryb na wolność w celu rekreacyjnego połowu lub uzupełnienia liczby gatunków naturalnych jest zwykle określany jako wylęgarnia ryb. Hodowla ryb zwiększa liczbę gatunków, takich jak łosoś, sum, tilapia, dorsz, karp, pstrąg i inne.

Ważnym miejscem zajmują się uprawy krewetek, w 1997 r. Zbiory na świecie wyniosły 700 tys. Ton [3].

Stała akwakultura to poddział permakultury. Permakultura (z języka angielskiego, Permakultura - rolnictwo stałe) jest systemem projektowania służącym do tworzenia żywotnych ludzkich środowisk. Wynalazcą permakultury jest profesor biotechnologii Tasmańskiej Bill Mollison, który otrzymał Medal Vavilova za jego znaczący wkład w naukę rolniczą. W 1974 r. On i David Holmgren opracowali koncepcję "stałego rolnictwa" lub "permakultury". Ponieważ sam naukowiec definiuje tę koncepcję, permakultura jest "systemem projektowania, którego celem jest uporządkowanie przestrzeni zajmowanej przez ludzi w oparciu o modele przyjazne dla środowiska". Jednocześnie jego rozwój dotyczy nie tylko uprawy żywności, ale także budynków i infrastruktury, a także wszystkich elementów otaczającego świata. Termin "stała akwakultura" był używany w praktyce światowej w odniesieniu do gatunków akwakultury uprawianych w ekologicznie czystym środowisku. Ponieważ we współczesnym świecie trudno jest znaleźć absolutnie czyste wodne środowisko ekologiczne, naukowcy zaproponowali stworzenie takiego dla akwakultury zgodnie z pewnymi metodami i zasadami, których podstawą jest permakultura.

W praktyce, stała akwakultura jest organizowana w małych słodkich lub słonych stawkach (do 100 m²) ze złamanym łukowatym brzegiem przybrzeżnym. Granica wybrzeża jest wyjaśniona faktem, że dzięki takiej organizacji stopa akwakultury ułatwia dostęp do żywności "lądowej". W akwakulturze stałej wiele uwagi poświęca się selekcji różnorodności biologicznej w tempie zapewniającym funkcjonowanie naturalnego łańcucha pokarmowego organizmów wodnych przy minimalnej ingerencji człowieka. Stała akwakultura obejmuje zatem pozytywne cechy i podejścia do ekstensywnej i intensywnej produkcji w sektorze akwakultury przy zachowaniu zrównoważonego pod względem ekologicznym podejścia.

Treść

W Rosji akwakultura to dynamicznie rozwijający się wysoce rentowny sektor gospodarki, którego produkty są bardzo pożądane na rynku krajowym i zagranicznym. Rosja przeoczyła moment gwałtownej ekspansji akwakultury (lata 90.) w zaawansowanych (pod tym względem) krajach, takich jak Norwegia, Tajlandia, Wietnam, Chiny itd. Obecnie Rosja jest w stanie dogonić liderów.

Jednym z powodów tego opóźnienia była nieuzasadniona sytuacja prawna w tym obszarze, w szczególności kwestia zabezpieczenia gospodarstw rybackich w gospodarstwach, prawa własności do organizmów hodowlanych do czasu ich wycofania ze zbiornika i innych kwestii. W związku z tym w 2013 r. Rosja przyjęła ustawę federalną "O akwakulturze (hodowla ryb) i zmianie niektórych aktów prawnych Federacji Rosyjskiej", która umożliwiła przyspieszenie rozwoju przemysłu.

W 2016 r. Wielkość produkcji akwakultury towarowej w Rosji wyniosła 172 tys. Ton zasobów rybnych - 25,5 mln osób. W akwakulturze towarowej 65% objętości stanowiły karpie, 24% w przypadku łososia, 11% w przypadku innych gatunków [4].

Akwakultura co to jest

Akwakultura morska (marikultura) to szeroki zakres różnych form ludzkiego aktywnego oddziaływania na procesy produkcyjne w basenach słonowodnych i morskich w celu zwiększenia ich produktywności biologicznej.

Akwakultura morska nie ogranicza się jednak wyłącznie do produkcji żywności.

Akwakultura morska intensywnie zapewnia hodowlę ryb morskich na pastwisku dla łososia i jesiotra.

Akwakultura (z łaciny: Aqua - woda i kultura - uprawa, hodowla, uprawa) - uprawa i hodowla organizmów wodnych (ryby, skorupiaki, mięczaki, algi) w naturalnych i sztucznych zbiornikach, a także na specjalnie utworzonych plantacjach przybrzeżnych.

Lepsze układanie mapy słów

Cześć! Nazywam się Lampobot, jestem programem komputerowym, który pomaga stworzyć mapę słów. Wiem, jak doskonale liczyć, ale jak dotąd nie rozumiem, jak działa twój świat. Pomóż mi to rozgryźć!

Dziękuję Stałem się trochę lepszy w zrozumieniu świata emocji.

Pytanie: Czy szukasz czegoś pozytywnego, negatywnego lub neutralnego?

Akwakultura: pojęcia i wskazówki

Akwakultura jest powszechnie rozumiana jako hodowla i hodowla pożytecznych organizmów pochodzenia zwierzęcego lub roślinnego w środowisku wodnym. W tym sensie ma starożytną historię. Uprawa pożytecznych alg, mięczaków, ryb i innych organizmów w morzach, ujściach rzek i ujściach rzek jest zwykle nazywana marikulturą.

Czym jest akwakultura

W wąskim znaczeniu słowo "akwakultura" rozumiane jest jako sztuczna hodowla i uprawa ryb i bezkręgowców w kontrolowanych przez człowieka naturalnych ekosystemach, w sztucznie stworzonych ekosystemach w instalacjach przemysłowych - akwakronach. Uprawa ryb w naturalnych zbiornikach, stawach, klatkach, basenach jest stale ulepszana i przeprowadzana zgodnie z pewnymi technologiami, szczególnie dotyczy to przemysłowej hodowli ryb, w której wykorzystuje się wysoko zmechanizowane i zautomatyzowane biotechnologie. W aspekcie historycznym wyraźnie obserwuje się tendencję do przechodzenia od stale ulepszających technicznie połowów do organizowania zarządzania ekosystemami wodnymi w celu optymalizacji procesu bioprodukcji w kierunku korzystnym dla ludzi.

Kierunki akwakultury

Obecnie istnieją trzy obszary akwakultury, które odzwierciedlają historyczny rozwój tego obszaru ludzkiej działalności.

1. Wykorzystanie i kierunkowe kształtowanie produktów naturalnych ekosystemów ze względu na naturalną podaż żywności. W ramach tego kierunku można zidentyfikować szereg form hodowli na naturalnych zbiornikach:

a) zwiększenie bazy pokarmowej dla ryb poprzez nawożenie zbiorników wodnych i aklimatyzację bezkręgowców paszowych;

b) wzrost liczby pojedynczych cennych gatunków ryb w wyniku wzrostu wydajności naturalnego tarła (ochrona i rekultywacja naturalnych tarlisk, budowa sztucznych tarlisk) oraz z powodu uwolnienia narybku uzyskanego w drodze sztucznego rozmnażania;

c) utrzymywanie hodowla ryb pastewnych z wykorzystaniem hodowli monoidów lub poliwidów poprzez naukowo uzasadnione uwalnianie młodych wartościowych gatunków ryb, z uwzględnieniem wolnych nisz żywnościowych;

d) radykalna rekonstrukcja populacji ryb w zbiorniku we właściwym kierunku poprzez rekultywację gatunków o niskiej wartości i wprowadzenie cennych gatunków ryb.

2. Tworzenie produktów poprzez sztuczną karmę. Kierunek ten oznacza organizację pełnego zarządzania cyklem życia hydrobiontów: od hodowli populacji macicy, pozyskiwanie narybku w warunkach sztucznego rozmnażania do komercyjnej hodowli ryb w warunkach pełnej kontroli z wykorzystaniem wymuszonych reżimów żywienia. W ramach tej struktury podkreślono również kilka formularzy:

a) hodowlę ryb w stawach, w przypadku których wykorzystanie sztucznej paszy można połączyć z ograniczonym wykorzystaniem naturalnego (nawet przy użyciu nawozów). Stawy są sztucznym ekosystemem, który można skutecznie zarządzać w oparciu o dogłębną wiedzę na temat bilansu materii organicznej, potrzeb żywieniowych ryb i optymalnej gęstości sadzenia dla różnych grup wiekowych. W tych ekosystemach można stosować zasady mono- i polikultury. Parametry reżimu hydrochemicznego stawów można dostosować;

b) hodowla w klatkach, w której podczas głównego użycia sztucznej paszy można również w ograniczonym zakresie stosować paszę naturalną. W klatkach gęstość sadzenia ryb i procesy konsumpcji paszy można lepiej kontrolować. W klatkach można również użyć jednego gatunku lub zestawu gatunków;

c) hodowlę ryb w dorzeczach i stosowanie zamkniętych instalacji przemysłowych w zamkniętych obiegach zaopatrzenia w wodę z pełną kontrolą i regulacją parametrów środowiskowych (temperatura, warunki gazowe, metabolity itp.)

3. Trzecim kierunkiem jest wykorzystanie naturalnych lub sztucznych ekosystemów wodnych lub poszczególnych biotechnologii akwakultury do oczyszczania ścieków i zachowania czystości jednolitych części wód. Niestety ten niekonwencjonalny kierunek (nie ukierunkowany na tworzenie produktów) staje się coraz bardziej bolesny z powodu szybkiego pogorszenia jakości wód naturalnych, z powodu niemożności ograniczenia się wyłącznie do chemicznych metod oczyszczania. Jest to stworzenie systemu sztucznych stawów biologicznego oczyszczania, jest to ciągłe wykorzystywanie roślinożernych ryb do czyszczenia kanałów i innych struktur hydraulicznych z zanieczyszczeń, jest to możliwe wykorzystanie biofiltrów w postaci kolektorów z mięczaków na szczególnie zanieczyszczonych obszarach wybrzeża Morza Czarnego, itp.

Poprawa biotechnologii akwakultury, jej rozwój od intensywnych do intensywnych form powinien opierać się na badaniach w wielu obszarach: od poziomu molekularnego - do organizmowego - do populacji, a na koniec - do ekosystemu. Konieczne jest poznanie związków troficznych i zdolności produkcyjnych zbiorników, w szczególności fizjologii, ekologii i zachowania hodowanych obiektów, ich wymagań dla pasz i systemów żywienia, innych parametrów środowiskowych, konieczne jest prowadzenie ciągłej kontroli mikrobiologicznej i pasożytniczej, rozległy rozwój prac hodowlanych, tworzenie nowych zaawansowanych instalacji technicznych dla rosnąca ryba.

Akwakultura: Czy sztuczne ryby są dobre do jedzenia?

Dziękuję za subskrypcję

Sprawdź swój e-mail, aby potwierdzić subskrypcję.

Za pięknym słowem akwakultura ukrywa sztuczne ryby w klatkach. Ferma drobiu dla ryb. Ale ponieważ istnieje różnica w smaku między kurami w wiosce i kurami drobiowymi, smak i przydatność dzikich ryb i ryb hodowlanych również się różnią.

Akwakultura zapewnia obecnie około połowy produkcji bezkręgowców rybnych i wodnych. Z jednej strony, im więcej ryb hodowlanych, tym mniejsze zapotrzebowanie na połowy... Ale z drugiej strony, akwakultura ma szereg znaczących negatywnych skutków, zgodnie z najnowszym przewodnikiem środowiskowym dla kupujących i sprzedających produkty rybne opublikowane przez World Wildlife Fund Russia.

Szkodliwy dla zdrowia

Dla zdrowia ludzi może być niebezpieczne ryby i owoce morza, sztucznie uprawiane w klatkach, szczególnie w delcie Mekongu, ostrzegają biologów.
"Królewskie krewetki, które stały się tak popularne w Rosji, są sztucznie uprawiane w Wietnamie i Chinach na sztucznych stymulantach i antybiotykach" - powiedział starszy pracownik naukowy w Instytucie Oceanologii. P.P. Shirshov RAS Wasilij Spiridonow.

"Sztucznie uprawiane ryby wykorzystują karmy, które często są uzupełniane akceleratorami wzrostu ryb, lekami, w tym antybiotykami, a także barwnikami, które czynią tę rybę tak apetyczną" - zauważa Konstantin Zgurovsky, szef programu morskiego WWF-Russia. takie ryby, zwłaszcza jeśli dzieje się to regularnie. "

"Substancje szkodliwe mają skłonność do gromadzenia się, a częste spożywanie tej ryby do żywności może nawet prowadzić do różnych chorób, w szczególności do pogorszenia widzenia" - dodał.

Niebezpieczny dla natury

Ogromna ilość naturalnych małych ryb trafia do łososia w klatkach morskich: do wyhodowania jednego kilograma łososia potrzeba co najmniej 1,5-2 kg innych ryb. Same gospodarstwa są źródłem odpadów wyrzucanych do morza, chorób i pasożytów, które zarażają dzikie populacje.

Ponadto nadmierna pasja do akwakultury stwarza poczucie, że możemy się obejść bez dzikich ryb i nie dbamy o nie szczególnie. Na przykład w rosyjskiej koncepcji rozwoju rybołówstwa do 2020 r. Cel ten ma na celu zwiększenie do 2013 r. Połowu wszystkich łososi o 15,5%. Ale postanowiono to zrobić, budując nowe wylęgarnie, które kosztowałyby państwo cztery miliardy rubli.

Chociaż ten sam wskaźnik mógłby zostać osiągnięty poprzez zwalczanie kłusownictwa i zwiększenie wydajności zarządzania połowami łososia. Tak więc, tylko w rzece Bolshaya na Kamczatce, zgodnie z najnowszymi szacunkami, kłusownictwo łososia Coho przekracza prawnie jeden pięciokrotnie, a łosoś z chinook - 20 razy.

Droga do doskonałości

Technologie akwakultury mają jednak ogromny potencjał do poprawy, w tym pod względem zmniejszenia wpływu na środowisko. W niektórych przypadkach akwakultura pozwala zmniejszyć presję kłusowników na dzikie populacje, rozwijając rybołówstwo sportowe. Ponadto kawior wyprodukowany w gospodarstwach rybnych i jesiotrowach jest jedyną legalną alternatywą dla kawioru i ryb zbieranych przez kłusowników.

Jednak na dziko, legalnie łowione ryby powinny zajmować bardziej uprzywilejowaną pozycję niż klatka.

W Ameryce i Europie Zachodniej dzikie łososie kosztują o wiele więcej niż same uprawy o tej samej jakości. I to nie tylko kwestia gustu, ale fakt, że ludzie muszą wejść w kontakt z dziką przyrodą, aby czuć się jej częścią, w tym poprzez jedzenie.

Co dalej? Jest mało prawdopodobne, że będziemy mieć do czynienia z głodem w szybko rozwijającej się akwakulturze. Tak, mięso z klatki będzie nas karmić, ale czy nasze życie będzie pełne rzek bez łososia i mórz bez tuńczyka?

Czy chcemy jeść tylko hodowlane ryby i krewetki? Dopóki ocean pozwala nam jeść dzikie ryby. Ale stracimy ją, jeśli potraktujemy ją tak, jak jest teraz.

Igor Jermachenkov, korespondent RIA Novosti

Opinia autora może nie zgadzać się ze stanowiskiem redakcji.

Wersja 5.1.11 beta. Aby skontaktować się z redaktorami lub zgłosić jakiekolwiek błędy, skorzystaj z formularza opinii.

© 2018 MIA "Rosja dzisiaj"

Wersja sieciowa RIA Novosti jest zarejestrowana w Federalnej Służbie Nadzoru w Sferze Telekomunikacji, Technologiach Informacyjnych i Komunikacji Masowej (Roskomnadzor) w dniu 8 kwietnia 2014 r. Certyfikat rejestracji El numer FS77-57640

Założyciel: Federal State Unitary Enterprise "Międzynarodowa Agencja Informacyjna" Russia Today "(IIA" Russia Today ").

Redaktor naczelny: Anisimov A.S.

Adres e-mail redakcji: [email protected]

Redakcja telefonu: 7 (495) 645-6601

Ten zasób zawiera materiały 18+

Rejestracja użytkownika w serwisie RIA Club na stronie internetowej Ria.Ru i autoryzacja na innych stronach grupy Russia Today przy użyciu konta lub kont użytkowników w sieciach społecznościowych oznacza akceptację tych zasad.

Użytkownik zobowiązuje się nie naruszać obowiązujących przepisów Federacji Rosyjskiej.

Użytkownik wyraża zgodę na rozmowę z innymi uczestnikami dyskusji, czytelnikami i osobami pojawiającymi się w materiałach.

Komentarze są publikowane tylko w tych językach, w których prezentowana jest główna treść materiału, pod którym użytkownik publikuje komentarz.

Na stronach internetowych grupy medialnej "Rosja dzisiaj" w MIA można edytować komentarze, w tym komentarze wstępne. Oznacza to, że moderator sprawdza zgodność komentarzy z tymi regułami po tym, jak komentarz został opublikowany przez autora i stał się dostępny dla innych użytkowników, a także zanim komentarz stał się dostępny dla innych użytkowników.

Komentarz użytkownika zostanie usunięty, jeśli:

  • nie pasuje do motywu strony;
  • promuje nienawiść, dyskryminację na tle rasowym, etnicznym, seksualnym, religijnym i społecznym, narusza prawa mniejszości;
  • narusza prawa nieletnich, powoduje szkody w każdej formie;
  • zawiera idee o charakterze ekstremistycznym i terrorystycznym, wzywa do gwałtownej zmiany w konstytucyjnym porządku Federacji Rosyjskiej;
  • zawiera obelgi, groźby skierowane przeciwko innym użytkownikom, konkretnym osobom lub organizacjom, oczernia honor i godność lub podważa ich reputację biznesową;
  • zawiera obelgi lub wiadomości wyrażające pogardę dla rosyjskiej MIA lub pracowników agencji;
  • narusza prywatność, rozpowszechnia dane osobowe osób trzecich bez ich zgody, ujawnia tajemnice korespondencji;
  • zawiera odniesienia do scen przemocy, okrutnego traktowania zwierząt;
  • zawiera informacje o metodach samobójstwa, podżeganiu do samobójstwa;
  • realizuje cele komercyjne, zawiera nieodpowiednie reklamy, nielegalne reklamy polityczne lub linki do innych zasobów sieciowych zawierających takie informacje;
  • ma nieprzyzwoitą treść, zawiera obsceniczny język i jego pochodne, a także wskazówki dotyczące używania jednostek leksykalnych, które wchodzą w zakres tej definicji;
  • zawiera spam, reklamuje dystrybucję spamu, usługi masowych wysyłek i zasoby do zarabiania pieniędzy w Internecie;
  • reklamuje stosowanie narkotyków / leków psychotropowych, zawiera informacje o ich wytwarzaniu i stosowaniu;
  • zawiera linki do wirusów i złośliwego oprogramowania;
  • Jest to część kampanii, w której istnieje duża liczba komentarzy o identycznej lub podobnej treści ("flash mob");
  • autor nadużywa pisania dużej liczby wiadomości o niskiej treści lub znaczenie tekstu jest trudne lub niemożliwe do złapania ("powódź");
  • autor naruszył netykietę, wyświetlając formy agresywnego, kpiącego i agresywnego zachowania ("trolling");
  • autor wykazuje brak szacunku dla języka rosyjskiego, tekst pisany jest po rosyjsku z użyciem alfabetu łacińskiego, jest pisany całkowicie lub głównie wielkimi literami lub nie jest podzielony na zdania.

Prosimy pisać poprawnie - komentarze, które wskazują na lekceważenie zasad i norm języka rosyjskiego, mogą być blokowane niezależnie od treści.

Administracja ma prawo, bez ostrzeżenia, zablokować użytkownikowi dostęp do strony w przypadku systematycznego naruszenia lub jednorazowego rażącego naruszenia zasad komentowania przez uczestnika.

Użytkownik może zainicjować przywrócenie dostępu, pisząc e-mail na adres [email protected]

List musi wskazywać:

  • Motyw - Przywróć dostęp
  • Logowanie użytkownika
  • Wyjaśnienie przyczyn działań, które naruszały powyższe zasady i spowodowały zablokowanie.

Jeśli moderatorzy będą mogli przywrócić dostęp, zostanie to zrobione.

W przypadku wielokrotnego naruszenia zasad i wielokrotnego blokowania dostępu do użytkownika nie można przywrócić, blokowanie w tym przypadku jest zakończone.

Czym jest akwakultura

Akwakultura to hodowla, uprawa organizmów wodnych, takich jak ryby, mięczaki, skorupiaki, algi, w warunkach naturalnych: rzeki, jeziora, stawy, ocean lub sztuczne stawy. Ludzie zaangażowani w to nazywane są "rolnikami". Akwakultura produkuje ryby dla pożywienia, do łowienia ryb (jak sport), ryb ozdobnych, skorupiaków, mięczaków, glonów, warzyw morskich i kawioru.

Akwakultura na skalę komercyjną obejmuje produkcję owoców morza w inkubatorach, stawach i akwariach do wielkości niezbędnej do sprzedaży. Przywrócenie lub "ekspansja" jest formą akwakultury, w której ryby i mięczaki są produkowane w celu uwolnienia ich do swojego naturalnego środowiska i przywrócenia populacji zagrożonych gatunków, takich jak na przykład ostrygi. Akwakultura obejmuje również hodowlę ryb ozdobnych do akwariów, a także glonów jako produktów spożywczych, farmaceutycznych i biotechnologicznych.

Akwakultura morska zajmuje się uprawą gatunków żyjących w morzach i oceanach. Z jego pomocą Stany Zjednoczone zajmują się głównie produkcją ostryg, małży, małży, krewetek, łososia, aw mniejszym stopniu uprawą dorsza, śledzia, barramundi (rodzaj okonia), leszcza i labraksa. Akwakultura morska może rozwijać się zarówno w oceanie, jak iw sztucznych sztucznie utworzonych zbiornikach wodnych w zakładach hodowli ryb o zamkniętym obiegu wody (RAS). Recykling systemu akwakultury ogranicza ilość odpadów, recykling i recykling wody.

Akwakultura słodkowodna zajmuje się uprawą gatunków występujących w rzekach, jeziorach i strumieniach. Na przykład w Stanach Zjednoczonych akwakultura słodkowodna koncentruje się głównie na hodowli sumów, a także na pstrągach, tilapiach i okoniach. Hodowla ryb słodkowodnych odbywa się głównie w stawach lub sztucznych zbiornikach (RAS), gdzie można zastosować system recyrkulacji.

US National Oceanographic Service i Bureau of Aquaculture zwracają większą uwagę na rozwój akwakultury morskiej. Poprawa technologii i praktyk w zakresie zarządzania trwa nadal i przyczynia się do dalszego rozwoju akwakultury w celu odzyskiwania populacji, a także w celach komercyjnych.

Prawo Federacji Rosyjskiej dotyczące akwakultury, które weszło w życie 1 stycznia 2014 r., Powinno znacząco wpłynąć na reprodukcję zasobów rybnych w kraju. Ale na razie wymaga przyjęcia przepisów. Wiele istotnych zamówień Ministerstwa Rolnictwa wciąż jest w fazie opracowywania.

Akwakultura

Akwakultura (od łacińskiego: Aqua - woda i kultura - uprawa, hodowla, uprawa) - uprawa i hodowla organizmów wodnych (ryby, skorupiaki, mięczaki, algi) w wodach kontynentalnych i na specjalnie utworzonych plantacjach przybrzeżnych.

Akwakultura, w szczególności uprawa ryb słodkowodnych, ma około 4 tysięcy lat. 3750 lat temu stawy rybne zostały już stworzone w Chinach. W 1020 BC. er niektóre gatunki ryb hodowano na dużą skalę do celów komercyjnych. Chiński fan Li w 599 pne. er opublikował swoją pierwszą znaną książkę o hodowli ryb.

Hodowla ryb to główna forma akwakultury. Zapewnia komercyjną hodowlę ryb w wylęgarniach lub zagrodach, zazwyczaj na żywność. Sprzęt umożliwiający wypuszczanie młodych ryb na wolność w celu rekreacyjnego połowu lub uzupełnienia liczby gatunków naturalnych jest zwykle określany jako wylęgarnia ryb. Hodowla ryb zwiększa liczbę gatunków, takich jak łosoś, sum, tilapia, dorsz, karp, pstrąg i inne.

Stała akwakultura to poddział permakultury.

W praktyce, stała akwakultura jest organizowana w małych słodkich lub słonych stawkach (do 100 m kw.) Ze złamaną krawędzią przybrzeżną w kształcie łuku. Granica wybrzeża jest wyjaśniona faktem, że dzięki takiej organizacji stopa akwakultury ułatwia dostęp do żywności "lądowej". W akwakulturze stałej wiele uwagi poświęca się selekcji różnorodności biologicznej w tempie zapewniającym funkcjonowanie naturalnego łańcucha pokarmowego organizmów wodnych przy minimalnej ingerencji człowieka. Stała akwakultura obejmuje zatem pozytywne cechy i podejścia do ekstensywnej i intensywnej produkcji w sektorze akwakultury przy zachowaniu zrównoważonego pod względem ekologicznym podejścia.

Dlaczego akwakultura jest niebezpieczna?

Akwakultura stała się odpowiedzią ludzkości na redukcję zasobów rybnych. Jest to nazwa hodowli i hodowli organizmów wodnych, zwanych także hydrobiontami, w zbiornikach wodnych i osadach morskich. W rzeczywistości akwakultura pomogła ludzkości zastąpić ryby, mięczaki, skorupiaki i algi w sztucznej hodowli tych organizmów.

Ale akwakultury nie można nazwać panaceum w walce z głodem na świecie. Ponadto akwakultura może zaszkodzić ekosystemom wodnym poprzez zanieczyszczenie, rozprzestrzenianie się pasożytów i chorób, przemieszczenie rdzennych mieszkańców i genetyczne "zanieczyszczenie".

Jak rośnie ryba

Akwakultura komercyjna jest dziś najszybciej rozwijającym się sektorem przemysłu spożywczego na świecie. Około połowa wszystkich produktów rybnych, które ludzie jedzą, pochodzi z ryb hodowlanych. Nie ma wątpliwości: udział takich produktów na rynku międzynarodowym będzie tylko rosnąć.

Rosja poważnie opóźniła się w rozwoju akwakultury za innymi krajami - prawo było dyskutowane przez co najmniej dziesięć lat, zanim zostało uchwalone w 2014 roku. Następnie rozpoczęto opracowywanie ram regulacyjnych, które wciąż trwają.

Jednak akwakultura nie istnieje w próżni, a jasne perspektywy bezpieczeństwa żywności są w pewnym stopniu przyćmione doniesieniami o nadmiernych ekscesach w przedsiębiorstwach akwakultury, a także krytyką naukowców zajmujących się środowiskiem.

Na przykład w 2015 r. W regionie Murmańskim lokalni mieszkańcy zaczęli odkrywać składowiska martwych łososi, które są uprawiane w regionie przy użyciu kultury klatek. Stwierdzono, że śmierć ryb spowodowała wybuch myksobakteriozy.

W przypadku intensywnej uprawy organizmów wodnych w rolnictwie i akwakulturze stosuje się różne chemikalia: antybiotyki, pestycydy i algiekidy do zwalczania patogenów chorób ryb, pasożytów i chwastów. W 2013 r., Aby zahamować wybuchy wszy łososia, norwescy rolnicy musieli wlać pięć ton pestycydów do swoich "czystych fiordów" - i to tylko według udokumentowanych danych.

Jakie jest niebezpieczeństwo

Istnieje kilka rodzajów przedsiębiorstw akwakultury. Niektórzy z nich hodują ryby w morzu w klatkach, to znaczy w "klatkach", dopóki ryba nie osiągnie wielkości handlowej. Dzięki tej metodzie często zdarzają się ucieczki "udomowionych" osób. Wypełniają one siedliska dzikich populacji ryb swoich gatunków.

Rezultatem jest wypieranie, a czasem całkowita śmierć całych grup dzikich ryb, które nie są w stanie wytrzymać chorób, których doświadczają ich odpowiedniki w akwakulturze. Jednocześnie ryby, które pojawiają się w niewoli w ciągu kilku pokoleń, nabywają zmian genetycznych, które zmniejszają ich zdolność do przetrwania w środowisku naturalnym. Po przekroczeniu, mutacje te są przenoszone na nowe generacje dzikich ryb, niekorzystnie wpływając na pulę genów.

Innym typem akwakultury (tzw. Wypasu) są rośliny hodowlane ryb, gdzie z kawioru hodowane są ryby anadromiczne, na przykład łosoś i jesiotr. Młode osobniki młodociane są wypuszczane do rzeki, skąd migruje do morza lub oceanu w celu karmienia. Po kilku latach dorosłe osobniki, kierowane instynktem, powracają do rzek w celu rozmnażania, z którego pobiera się ich jaja. Następnie cykl się powtarza.

W przeważającej większości przypadków ten rodzaj akwakultury nie jest wydajny ani biologicznie, ani ekonomicznie, a jego głównym celem jest zachowanie dzikich populacji zniszczonych przez prasę do kłusownictwa. Zakłady te wymagają kwot, aby producenci mogli zarezerwować kawior i stałe dotacje państwowe na swoją pracę. Uwolnione młode, zamieszkujące na pewien czas w rzece, tworzą konkurencję dla potomstwa dzikich populacji, co zmniejsza ich liczebność, wypiera je z rodzimych ekosystemów.

Zdarzają się przypadki, w których przedsiębiorstwa te, pod przykrywką przejęcia tak zwanego stada ryb pastwiskowych (czyli wyhodowanego z wypuszczonego wcześniej narybku), łowią dziko żyjące populacje. Bardzo trudno jest ograniczyć i śledzić takie przestępstwa, a prowadzą one głównie do zastąpienia naturalnych populacji akwakulturą i zmniejszenia różnorodności biologicznej ryb. Ostatecznie zagraża to przetrwaniu całych gatunków.

Trzeci rodzaj przedsiębiorstw akwakultury można uznać za różne pierwsze z instalacją zamkniętego zaopatrzenia w wodę. Zapewniają ponowne wykorzystanie wody. Takie rośliny są odizolowane od środowiska naturalnego i można je uznać za najbardziej przyjazne dla środowiska: nie ma ryzyka, że ​​ryby uciekną na wolność.

Należy również rozumieć, że produkcja jednego kilograma ryb akwakultury pochłania ilość paszy, która może zawierać od 800 g do 2 kg dzikich ryb.

Co można zrobić

Najważniejszą rzeczą, na którą należy zwrócić uwagę w rozwoju przemysłu rybnego, jest zgodność z wymogami środowiskowymi. Gospodarstwa akwakultury muszą spełniać międzynarodowe normy bezpieczeństwa i posiadać certyfikat, na przykład, zgodnie z normami Rady ds. Akwakultury (ASC).

Jednocześnie polityka państwa powinna być ukierunkowana na ochronę i zrównoważone wykorzystanie naturalnych zasobów rybnych. Nie można zatrzymać rozwoju akwakultury, ale należy zminimalizować jego negatywny wpływ na środowisko.

I oczywiście strategia rozwoju akwakultury w Rosji powinna zostać zmieniona, aby uwzględnić wszystkie jej negatywne aspekty. Konieczne jest podjęcie wszelkich możliwych środków w celu zmniejszenia negatywnego wpływu już istniejących gospodarstw akwakultury.

Akwakultura co to jest

Akwakultura morska (marikultura) to szeroki zakres różnych form ludzkiego aktywnego oddziaływania na procesy produkcyjne w basenach słonowodnych i morskich w celu zwiększenia ich produktywności biologicznej.

Akwakultura morska nie ogranicza się jednak wyłącznie do produkcji żywności.

Akwakultura morska intensywnie zapewnia hodowlę ryb morskich na pastwisku dla łososia i jesiotra.

Akwakultura (z łaciny: Aqua - woda i kultura - uprawa, hodowla, uprawa) - uprawa i hodowla organizmów wodnych (ryby, skorupiaki, mięczaki, algi) w naturalnych i sztucznych zbiornikach, a także na specjalnie utworzonych plantacjach przybrzeżnych.

Lepsze układanie mapy słów

Cześć! Nazywam się Lampobot, jestem programem komputerowym, który pomaga stworzyć mapę słów. Wiem, jak doskonale liczyć, ale jak dotąd nie rozumiem, jak działa twój świat. Pomóż mi to rozgryźć!

Dziękuję Z biegiem czasu na pewno zrozumiem, jak działa twój świat.

Pytanie: Czy ciemna skóra - czy jest to obiekt fizyczny (człowiek, obiekt, miejsce, roślina, zwierzę, substancja)? Czy widzisz, słyszysz, wąchasz, czujesz, dotykasz?

Akwakultura przemysłowa

Ten rodzaj akwakultury obejmuje wysoki stopień intensyfikacji produkcji i zarządzania procesem uprawy oraz utrzymaniem organizmów wodnych. Produktywność w systemach przemysłowych jest najwyższa w porównaniu z innymi rodzajami akwakultury i osiąga 200 t / ha przy hodowli ryb w klatkach i zbiornikach oraz 1500 t / ha w systemach z zaopatrzeniem w wodę cyrkulacyjną. Ten poziom osiąga się dzięki wysokiej gęstości sadzenia (100 lub więcej kg / m 3 dla tilapii, sumnych macior); zastosowanie temperatury sprzyjającej wzrostowi dla wzrostu ryb, racjonalnego żywienia i stosowania wysoce skutecznych mieszanek paszowych, wykorzystania wysoce produktywnych gatunków i krzyżówek dla ryb.

Gospodarstwa przemysłowe produkujące produkty akwakultury w Federacji Rosyjskiej, w zależności od wykorzystywanych przez nie źródeł zaopatrzenia w wodę, można podzielić na następujące typy:

Basen, klatka lub klatka basenowa, wykorzystujące źródła wody o naturalnej temperaturze wody lub ciepłej wody odpadowej w zbiornikach chłodniczych elektrowni cieplnych, elektrowni wodnych, elektrowni jądrowych itp., A także źródeł termalnych. Przedsiębiorstwa tego typu mogą być zarówno otwarte, jak i zamknięte (budynki specjalne - warsztaty o charakterze kapitałowym). Te pierwsze są preferowane z ekonomicznego punktu widzenia, ponieważ nie wymagają znacznych wydatków na budowę kapitału, a w okresie zimowym ciepło odpadowe jest wykorzystywane przy nieznacznym przepływie ciepła. Gospodarstwa tego typu wykorzystują wodę bez uprzedniego przygotowania, z wyjątkiem ścieków z obiektów energetycznych i wód termalnych, których temperatura jest wyższa niż naturalna, co pozwala wydłużyć okres wegetacji i uzyskać produkty rynkowe w krótszym okresie.

Instalacje zamkniętego zaopatrzenia w wodę (UZV) zapewniające ponowne wykorzystanie wody jako podstawę zastosowanej technologii. Osiąga się to poprzez specjalną obróbkę wody, w tym: mechaniczną filtrację, biologiczną filtrację, odgazowanie, regulację temperatury, wzbogacanie w tlen wody, dezynfekcję UV lub ozonowanie. Przedsiębiorstwa tego typu mogą być zamknięte tylko dlatego, że wymiana ciepła w tym przypadku jest znacząca, a uzdatnianie wody wiąże się ze znacznymi kosztami. Ze względu na znaczne koszty wstępnej uzdatniania wody i znacznego stopnia zanieczyszczenia wód powierzchniowych (w tym z powodów niezwiązanych z zanieczyszczeniami antropogenicznymi - na przykład zwiększone zmętnienie podczas wiosennych i jesiennych powodzi) najlepszym źródłem wody dla takich przedsiębiorstw są wody gruntowe..

Najważniejsze zalety przemysłowych systemów hodowli ryb są szybsze w porównaniu z innymi rodzajami akwakultury, produkcją, wysokim stopniem kontroli nad ich produkcją, niewielką zależnością od czynnika sezonowego. Ponadto, biorąc pod uwagę względną wszechstronność wyposażenia technologicznego systemów zamkniętych, istniejące urządzenia do hodowli ryb z minimalną adaptacją mogą być z powodzeniem stosowane w przejściu gospodarstw do uprawy nowych obiektów, a także wspólnej hodowli kilku gatunków.

Klasyfikacja typów akwakultury

Należy stwierdzić, że w literaturze występują rozbieżności w interpretacji naukowej istoty terminu "akwakultura" ("marikultura") i ich status jako nauki.

Akwakultura definiowana jest jako "system miar i metod wykorzystywanych przez człowieka do masowej uprawy organizmów dennych" lub "..grupa specyficzna gospodarki narodowej (rybnej)" lub "akwakultura to uprawa organizmów wodnych..."

Ale ta definicja rodzajów działalności gospodarczej. Metody uprawy hydrobiontów nie są nauką, tym bardziej, że według ichtiopatologa Stewarta pod wieloma względami wprowadzenie jakiegokolwiek gatunku do akwakultury ma charakter empiryczny.

Hodowla hydrobiontów ma na celu uzyskanie maksymalnej objętości produktów w najkrótszym możliwym czasie, czyli maksymalnych wysokich wartościach dojrzewania, przyrostu masy i akumulacji objętości. Zazwyczaj te właściwości w przyrodzie nie są w pełni realizowane, ale przejawiają się w warunkach sztucznej uprawy.

Następnie akwakulturę można zdefiniować jako "naukę o wykorzystaniu potencjalnych możliwości organizmów wodnych na ich masowych uprawach lub żerowiskach"

Akwakultura (marikultura) opiera się na "trzech filarach": genetyce, paszy i chorobach. W nowoczesnych warunkach przemysłowego rozwoju akwakultury pojawia się kolejny problem - jego związek z systemami naturalnymi.

Akwakultura to obszar wysokich technologii. Konieczne jest naukowe uzasadnienie każdego etapu tego rodzaju działalności gospodarczej i stała obserwacja naukowa.

Dlatego przy organizacji prac w zakresie akwakultury wymagany jest następujący zestaw środków:

1. Badanie warunków abiotycznych.

2. Określanie zdolności przyjmowania wielokąta.

3. Wybór uprawianych przedmiotów, ich pożywienia i diety, badanie konkurencji.

4. Wybór lub rozwój biotechnologii na potrzeby hodowli hydrobiontów, ich gromadzenia i przetwarzania.

5. Ocena ekonomiczna całego procesu i jego poszczególnych etapów.

Istnieją cztery rodzaje gatunków akwakultury. Pierwszy obejmuje hodowlę ryb i innych zwierząt w inkubatorach w celu uwolnienia do siedliska w celu zwiększenia połowów komercyjnych. Drugi rodzaj polega na zbieraniu narybku w naturze i jego dalszej kultywacji. Trzeci rodzaj to produkcja narybku od dzikich hodowców i uprawy do rozmiarów handlowych w sztucznych warunkach. Czwarty typ związany jest z pełną kontrolą całego procesu w warunkach rośliny, w której młode są pozyskiwane i uprawiane do rozmiarów komercyjnych.

Istnieje sześć znanych form marikultury: uprawa pastwisk (hodowla) ze sztuczną produkcją narybku; komercyjna uprawa narybku; cały cykl gospodarstwa, w którym wszystkie etapy są pod kontrolą; uprawa w zmodyfikowanych naturalnych biotopach z wykorzystaniem tarlisk, raf; rosnące w warunkach aktywnej regulacji reżimów hydrologicznych i hydrochemicznych zbiornika; aklimatyzacja i transplantacja.

Wielowiekowa praktyka marikultury opiera się na wykorzystaniu naturalnej produktywności biologicznej ekosystemów morskich do uprawy niezbędnych zwierząt i alg. Taka marikultura nazywa się ekstensywnym. Są to technologie uprawy małży i muszelki, które są szeroko stosowane w naszym kraju: młode rośliny hodowlane od dzikich hodowców są zbierane na stałych kolekcjonerach i uprawiane do wielkości handlowej bez sztucznego karmienia na wiszących urządzeniach lub w warunkach naturalnych na dnie. Obejmuje to także rekultywację terenu - budowę podwodnych krajobrazów, takich jak na przykład sztuczne rafy, które tworzą system schronisk dla zwierząt ruchomych i wielopoziomowych nawierzchni do osiedlania się zarośli. Tutaj najbogatsza wspólnota biomasy jest tworzona przez środki naturalne dziesięciokrotnie większe niż w otaczającym krajobrazie. I wreszcie, przeszczepianie (transplantacja) organizmów wodnych w miejsca bardziej sprzyjające odżywieniu i wzrostowi.

Współczesny rozwój marikultury i wzrost jej udziału w światowym rynku produktów rybnych wynika z nowego wyższego poziomu rozwoju - intensyfikacji tego sektora gospodarki.

Intensywna marikultura jest aktywnym sztucznym efektem na jednym lub wszystkich etapach cyklu życia uprawianego obiektu. Jest to sztuczne odtworzenie odpornych młodych osobników i jego dalszy wzrost do wielkości handlowej w specjalnych roślinach. Jest to wprowadzenie dodatkowej paszy lub nawozu do plantacji morskich. Jest to praca selekcyjna i hodowla zwierząt wodnych o wysokich wartościach towarowych.

W praktycznych działaniach bardziej powszechne jest mieszane zarządzanie zasobami morskimi. Gdy intensywna technologia roślinna jest wykorzystywana do produkcji dużych ilości żywych młodych zwierząt lub sadzonek alg, a uprawa do wielkości handlowej odbywa się w warunkach naturalnych na morzu.

Uprawa organizmów wodnych może być prowadzona w mono- lub polikulturze.

Mono-akwakultura - uprawa osobników tego samego gatunku, formy, rasy.

Polakakultura to wspólne uprawianie i uprawianie niekonkurencyjnych, a nawet komplementarnych w łańcuchach pokarmowych i innych związków biotycznych gatunków i form organizmów wodnych. Nie ma ścisłej definicji polikultury w odniesieniu do hodowli morskich dla komercyjnej uprawy hydrobinów. W tym kontekście różni autorzy mają dość szerokie znaczenie.

"Poly" oznacza "wielu, wielu" po grecku. W rolnictwie polikultura to uprawa dwóch, trzech lub więcej gatunków roślin uprawnych w jednej społeczności na jednym polu.

W załączniku do przemysłu rybnego zagadnienie to jest najdokładniej opracowane w hodowli ryb. Tutaj polikultura jest rozumiana jako zręcznie wyselekcjonowana kombinacja ryb kilku gatunków w zbiorniku do hodowli ryb, aby zwiększyć ogólną produktywność, zamiast uprawiać w niej tylko jeden rodzaj ryb.

W naszym rozumieniu polikultura dla hodowli marihuany polega na uprawie kilku gatunków organizmów wodnych w tym samym obszarze wodnym, w celu uzyskania większego plonu z tego basenu niż jest to możliwe wraz z rozwojem gospodarki monokulturowej. Największą wydajność w gospodarce wielokulturowej można osiągnąć, gdy hodowane organizmy mają różne poziomy troficzne i nie konkurują ze sobą. Idealnie powinny być jednym łańcuchem pokarmowym. Ale do tej pory można to uzyskać tylko w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych lub fabrycznych, gdzie prawie zamknięte ekosystemy są modelowane jako wysoce produktywne, stabilne i zdolne do samoregulacji.

Jednym z podejść do stworzenia gospodarki wielokulturowej jest konstrukcyjna kombinacja uprawy różnych gatunków, gdy różne organizmy hodowano na jednej wale lub w kombinacji dźwigni i klatek. Eksperymenty przeprowadzane na Morzu Białym na tej metodzie uprawy wodorostów i małży nie przyniosły pozytywnych rezultatów.

Warunkowo można nazwać polikultury obrastaniem małż z linią GBTS Hrebtin, gdy rosną wodorosty lub rosnące łuski przegrzebków. Ale jest to raczej efekt uboczny monokultury jednego z gatunków i tylko właściciel może zdecydować, czy opłaca mu się używać tego drobnego dodatku do uprawy w celach komercyjnych, czy też go opróżniać.

W prawdziwych warunkach morskich tworzenie gospodarki wielokulturowej polega na budowie sztucznego systemu do wysoce wydajnej reprodukcji różnych typów hydrobiontów ze względu na optymalną organizację przestrzenną.

Jest to rozmieszczenie plantacji do uprawy każdego gatunku w określonym obszarze wodnym w miejscach o najkorzystniejszych warunkach. Dla każdego gatunku są to różne warunki w temperaturze, w zasoleniu, głębokości, w składzie gleby (z uprawą denną), a nawet w sezonie. W niektórych sytuacjach możliwe jest połączenie zewnętrznej i dolnej uprawy różnych zwierząt. Na przykład trepang są dobrze rozwinięte pod plantacjami małży, a larwy muszli morskiej dobrze odkładają się na zawieszonych plantacjach wodorostów. Możliwe jest również łączenie uprawy dna morskiego z szarym jeżowcem.

Celami marikultury może być przywrócenie i zwiększenie liczby i biomasy wodnych zasobów biologicznych lub uprawy zwierząt i glonów w celach komercyjnych. Ale ten rodzaj działalności gospodarczej może mieć inną specjalizację - marikulturę sanitarną lub sanitarną.

Marikultura sanitarna - uprawa organizmów wodnych do biologicznego oczyszczania wód przybrzeżnych. Zdolność ekosystemów morskich do wielokrotnego mnożenia przez marikulturę służy do modyfikowania cech jakościowych mas wodnych, w oparciu o właściwości wielu organizmów, które gromadzą, wiążą lub wykorzystują do rozwoju niektóre substancje pobrane ze środowiska. Na przykład, na 1 metr kwadratowy puszek małży, mięczaki mogą filtrować od 50 do 90 m3 wody dziennie, a ilość bakterii chorobotwórczych zawartych w wodzie zmniejsza się o współczynnik 2 na przebieg.

Biologiczne oczyszczanie morza odbywa się z powodu bioregacji i klarowania wody za pomocą środków filtrujących zwierzęta, mineralizacji materii organicznej ze zwierzęcymi wydzielinami, fotosyntetycznego napowietrzania wody z algami i trawą oraz wzbogacenia biologicznie czynnymi metabolitami, włączenia zanieczyszczeń i biologicznej detoksykacji związków chemicznych.

W marikulturze sanitarno-handlowej po specjalnym oczyszczeniu wiele zwierząt i roślin może być wykorzystanych do żywności lub przetworzonych w celu zaspokojenia potrzeb technicznych.

Marikultura sanitarna jest obiecującą działalnością szczególnie dla wybrzeży z dużymi miastami przybrzeżnymi. Konieczne jest jednak ostrożne działanie w tym kierunku, ponieważ na takich plantacjach istnieje niebezpieczeństwo wtórnego zanieczyszczenia, ponieważ zwierzęta i rośliny same się koncentrują i akumulują szkodliwe substancje.

Klasyfikacja akwakultury, działalności i rodzajów marikultury jest pokazana na rysunku 2.

Pytania testowe:

1. Jakie są funkcje akwakultury jako nauki i rodzaju działalności gospodarczej?

2. Jakiego kompleksu środków należy dokonać przy organizacji akwakultury?

3. Jakie są znane rodzaje i formy marikultury?

4. Czym jest "intensywna marikultura"?

5. Czym jest "wielokulturowa gospodarka morska"?

6. Po co organizować marikulturowe gospodarstwa rolne?

Używana i zalecana literatura:

Arzamastsev I.S., Yakovlev Yu.M., Evseev G.A., Gulbin V.V., Klochkova N.G., Selin N.I., Rostov I.D., Yurasov G.I., Zhuk A.P., Buyanovsky A.I. Atlas bezkręgowców komercyjnych i glonów mórz Dalekiego Wschodu Rosji. - Władywostok: Wydawnictwo "Avante", 2001. - 192 str.

Markovtsev V.G., Bregman Yu.E., Przhemenetskaya V.F. i inne: Uprawa bezkręgowców i glonów pacyficznych. - M.: "Agropromizdat", 1987.-192 str.

Moiseev, PA, Karpevich, AF, Romanycheva, OD i inne. Akwakultura morska. - M.: Agropromizdat, 1985. - 254 str.

Top