logo

Wiele dzisiejszych projektów w przedsiębiorstwach, niezależnie od wielkości organizacji, branży i struktury, jest wybieranych i inicjowanych w oderwaniu od siebie, bez uwzględnienia ich wzajemnego wpływu i ogólnej strategii. Jakie są zagrożenia związane z takim podejściem do realizacji projektu? Bez stosowania metod oceny projektu firma może stanąć w obliczu konkurencji o zasoby, w tym ludzkie i technologiczne, a także konflikty w określaniu terminów i celów. Jest nawet możliwe, że realizacja projektu będzie miała negatywny wpływ na inne obszary działalności.

Często każda jednostka stara się nadać najwyższy priorytet własnym projektom. Ale jeśli organizacja nie ma ogromnej ilości zasobów lub czasu i wyznacza sobie wystarczająco jasne cele, projekty nie mogą mieć jednakowego priorytetu. Istnieją oceny projektów i metody ustalania priorytetów, które już udowodniły swoją skuteczność.

Zaangażowanie w planowanie strategiczne

Pierwszą rzeczą, jaką powinien zrobić menedżer programu, kierownik projektu lub zarządzający portfelem, jest udział w planowaniu na poziomie strategicznym. W kontakcie z kierownictwem, uzyskaj pełne zrozumienie kierunków rozwoju biznesu, ustalonych terminów i sytuacji jako całości. Przydadzą się tutaj wszelkie szczegóły.

Możesz potrzebować kilku sesji planowania strategicznego, podczas których zebrane zostaną cenne informacje, które pomogą ci podejmować świadome decyzje w zakresie programów, portfeli i projektów. Możesz to potraktować jako plan, który pozwala ci nie tylko nakreślić pożądane cele, ale także nakreślić sposoby ich osiągnięcia. Ważne jest, aby upewnić się, że jesteś na właściwym kursie.

Identyfikacja sił napędowych projektu

Znaczenie projektów może wynikać z różnych czynników. Projekty są inicjowane w celu stworzenia lub rozszerzenia czegoś, spełnienia określonych wymagań, usunięcia barier, zmniejszenia ryzyka, przezwyciężenia istniejących lub potencjalnych problemów, zwiększenia obrotów, uzyskania wcześniej niedostępnych możliwości i po prostu zracjonalizowania procesów. Porozmawiaj z kierownictwem i spróbuj określić, które z poniższych sił napędowych przyczyniają się do realizacji każdego proponowanego projektu:

  • przewagi konkurencyjne;
  • redukcja kosztów i korzyści finansowe;
  • zwiększenie wydajności operacyjnej, usprawnienie procesów;
  • czynniki prawne, prawne i podatkowe;
  • poprawa jakości;
  • redukcja ryzyka;
  • możliwości rozwoju biznesu.

Ilościowa ocena wartości strategicznych

Poproś kierownictwo, aby omówił rozważane projekty, aby ocenić ich wpływ i określić pożądany zwrot. Pomoże to lepiej zrozumieć i obliczyć ich strategiczną wartość, obecny i długoterminowy wpływ, a także szacunkowe korzyści z realizacji każdego projektu. Ryzyko opóźnienia rozpoczęcia projektów należy również dokładnie rozważyć. Być może niektóre projekty o dużej wartości strategicznej i obiecujące liczne dodatkowe świadczenia nie zostały ujęte w liście priorytetowych kryteriów prawnych, podatkowych i legislacyjnych.

Czynniki, które wpływają na sukces projektu

Inne czynniki, które należy wziąć pod uwagę, obejmują okres zwrotu projektów, dostępność środków budżetowych, dostępność zasobów, okresy oraz istniejące zależności i ograniczenia. Budżety i terminy są prawie zawsze ograniczone, w związku z czym niemożliwe jest jednoczesne planowanie realizacji wszystkich projektów jednocześnie. Niektóre z nich muszą zostać odroczone, ponieważ zależą od pomyślnej realizacji innych projektów lub z innych przyczyn niezależnych od przedsiębiorstwa.

Tworzenie macierzy ocen i priorytetów

Podsumowując wszystkie informacje otrzymane od kierownictwa iz innych źródeł, należy stworzyć matrycę ocen i priorytetów, umożliwiającą zbudowanie oceny projektów w oparciu o określone kryteria. Używaj odważników (na przykład od 1 do 5, gdzie 1 jest bardzo niski, 2 jest niski, 3 jest średni, 4 jest wysoki, 5 jest bardzo wysoki) charakteryzujące znaczenie każdego kryterium do dokładnego określenia priorytetu każdego projektu.

Walidacja uzyskanych wyników

Po wzięciu pod uwagę wszystkich kryteriów i ustaleniu priorytetów projektów, należy jeszcze raz sprawdzić wszystko przed przystąpieniem do ich realizacji. Konieczne jest wyjaśnienie oczekiwań wszystkich zainteresowanych stron. Umożliwi to kierownictwu dokonanie pożądanych zmian lub potwierdzenie ich zgodności z wnioskami.

Algorytm (priorytet) oceny projektu przez inwestora;

1. Innowacja (unikalność) idei.

2. Kryterium realizowalności idei (tj. Jej fizycznej realizacji).

2.1. Realizm idei, jej wykonalność, obecność rynku.

2.2. Fizyczna wykonalność.

2.3. Prawna wykonalność (rozdzielczość) projektu rozwojowego.

2.4. Uzasadnienie strategii konkurencyjnej, pozycjonowanie produktu na rynku docelowym.

2.5. Systematyczne podejście do zrozumienia koncepcji projektu (wewnętrzna i zewnętrzna synergia, zewnętrzne efekty projektu).

3. Kryterium wyboru lokalizacji.

3.1. Lokalizacja jako cecha jakościowa przedmiotu opracowania.

3.2. Czynnik ekologiczny.

3.3. Prognoza zmian cech jakościowych lokalizacji nieruchomości w przyszłości jako szczególne kryterium oceny projektu deweloperskiego.

4. Kryteria oceny zespołu inicjującego projekt.

4.1. Doświadczenie w tworzeniu, prezentacji i realizacji projektów rozwojowych.

4.2. Osobiste cechy programistów, ich przyzwoitość, niezawodność.

4.3. Zainteresowanie inicjatorów projektu rozwojowego w jego realizacji od początku do końca.

5. Środowisko projektu.

5.1. Lojalność władz i zarządzania (osobistych decydentów, zwroty budżetowe, geopolityczne dywidendy z projektu).

5.2. Postawa lokalnej społeczności.

5.3. Postawy społeczności biznesowej.

6. Kryterium akceptacji wskaźników finansowych projektu

6.1. Ilość przyciągniętych inwestycji.

6.2. Standardowa płetwa. wskaźniki: okres zwrotu, NPV, IRR, PI.

6.3. Wrażliwość projektu na rynek i inne zmiany parametrów wejściowych, współczynnik bezpieczeństwa.

7. Kryterium akceptacji organizacyjno-ekonomicznej formy uczestnictwa w projekcie.

7.1. Forma udziału inwestorów, inicjatora projektu, wykonawców przyszłego przedsiębiorstwa, państwa.

7.2. Forma zabezpieczenia pożyczonych środków (w przypadku pożyczki).

8. Kryterium dotyczące opracowania projektu.

8.1. Wystarczający stopień szczegółowości parametrów projektu na każdym etapie jego realizacji.

8.2. Obecność modelu odpowiedzi i interaktywnych decyzji zarządczych dla przypadków odchylenia rzeczywistych parametrów od prognozy.

8.3. Koordynacja interesów wszystkich uczestników projektu.

2.1. Realizm idei, jej wykonalność, dostępność rynku sprzedaży produktów (Zbywalność).

Zbywalność jest jakościową (nie ilościową) cechą projektu, określoną przez możliwość sprzedaży (sprzedaży) ideału na współczesny rynek.

Pośrednio zależy to od tego, jak uzasadniona jest potrzeba przeprowadzenia analizy / projektu inwestycyjnego (lub poszukiwania osób zainteresowanych projektem) na etapie, kiedy nie ma projektu, a jedynie idea. Eksperci i analitycy rynkowi biorą udział w potwierdzaniu Zgodności na rynku, którzy co do zasady dzielą się swoimi opiniami na temat wykonalności projektu na rynku (na temat zgodności produktów z istniejącymi potrzebami docelowej grupy odbiorców).

Z reguły pomysły (projekty), które nie spełniają tego kryterium, są już odrzucane na tym etapie analizy. Kryterium to ma na celu ujawnienie nierealistycznych, katastrofalnych (w sensie braku rynku) pomysłów na wczesnym etapie analizy, kiedy rozwiązuje się kwestię kierowania zasobów (pracowniczych, finansowych, tymczasowych) do analizy kilku projektów z różnych alternatywnych projektów.

Ważne jest, aby eksperci wzięli pod uwagę specyficzne warunki rynkowe nie na rynku inwestycyjnym (pomysł nie powinien być oceniany na podstawie wskaźnika zwrotu i ryzyka), ale na rynku docelowym dla produktu proponowanego projektu.

2.2. Fizyczna wykonalność.

Miejsce inwestycji może nie mieć wystarczających cech jakościowych dla projektu lub niemożliwe jest wdrożenie na nim jakichkolwiek ogniw w łańcuchu technologicznym planowanej budowy. Konieczne jest wzięcie pod uwagę kosztów opuszczenia działki budowlanej, w tym w odniesieniu do gleby i specjalnych prac przygotowawczych. Jednocześnie należy rozumieć fizyczną niepraktyczność projektu rozwojowego:

1) rzeczywistą niemożność budowania (lokalizowania) budynków i budowli oraz niemożność zapewnienia niezbędnych warunków technicznych dla budowy i dalszej eksploatacji;

2) nieskuteczność ekonomiczną projektu wynikającą z uwzględnienia bieżących kosztów inżynieryjnych i początkowych inwestycji w dodatkowe wsparcie techniczne, dodatkowe przydziały gruntów, na przebudowę i budowę obiektów i komunikację w skali dystryktu (i ewentualnie większej) w celu skoordynowania tych zmian z innymi właścicielami gruntów.

2.3. Prawna wykonalność (rozdzielczość) projektu rozwojowego.

Projekty, których realizacja może napotkać przeszkody nie do pokonania w związku z ograniczeniami regulacyjnymi (ustalonymi w szczególności przez przepisy dotyczące stref, przepisy dotyczące uzyskiwania pozwoleń na budowę, wymagania przepisów budowlanych i przepisów, ustawodawstwo dotyczące ochrony zdrowia publicznego, środowiska itp.) Powinny zostać odrzucone. Należy również wziąć pod uwagę: obecność służebności, lokalne zasady finansowania dewelopera rozwoju infrastruktury, obecność grobów i potrzebę wykopalisk archeologicznych.

Jednocześnie możliwe jest dość szerokie spektrum różnorodnych rozwiązań projektowych oraz opcji technicznych i ekonomicznych do realizacji projektu w granicach dozwolonego prawem użytkowania.

Jeżeli projekt nie napotyka oczywistych przeszkód prawnych, na tym etapie (ze względu na niepewność związaną z ostateczną realizacją projektu deweloperskiego), należy określić cały zakres zmian prawnych mających na celu ograniczenie różnych parametrów technicznych i ekonomicznych projektu. W przyszłości (w razie konieczności korekty projektu) nie będzie konieczne powtarzanie analizy zgodnie z kryterium wykonalności prawnej.

2.4. Ważność strategii konkurencyjnej, pozycjonowanie produktu na rynku docelowym.

Na tym etapie ocena kryterium realizmu projektu odbywa się za pomocą badań marketingowych.

Cel badań marketingowych: opracowanie solidnej koncepcji projektu (strategia pozycjonowania, strategia konkurencyjna).

Wykonuje się następujące zadania:

1) zidentyfikować grupę docelową;

2) ocenić wykonalność projektu;

3) zidentyfikować krytyczne aspekty proponowanej koncepcji;

4) ocenić istniejącą zdolność rynku;

5) w celu uzasadnienia wielkości sprzedaży usług itp.

2.5. Systematyczne podejście do zrozumienia koncepcji projektu (wewnętrzna i zewnętrzna synergia, zewnętrzne efekty projektu).

Sukces projektu zależy od stopnia złożoności, spójności we wdrażaniu każdego z jego poszczególnych komponentów. W ten sposób wyraźnie widać efekt synergii.

Synergia to zwiększenie efektywności działań w wyniku połączenia, integracji, połączenia poszczególnych części w jeden system ze względu na tzw. Efekt systemowy, emerging.

Emergence - jakość, właściwości systemu, które nie są nieodłącznie związane z jego elementami osobno, ale powstają w wyniku integracji tych elementów w jeden, spójny system.

3. Kryterium wyboru lokalizacji.

W ogólnym przypadku analiza oparta na kryterium lokalizacji implikuje analizę zasobów witryny, a mianowicie:

- zalety strony deweloperskiej;

- wady strony rozwojowej;

- plany wyeliminowania niedoskonałości witryny;

- ocena przepustowości obiektu (dopuszczalna liczba obiektów budowlanych).

Ze względu na specyfikę wpływu czynnika lokalizacji na powodzenie projektu rozwojowego (przede wszystkim wyżej wymienione warianty) opisana analiza powinna być uporządkowana zgodnie z orientacją docelową (koncepcją) indywidualnego projektu rozwojowego, a zatem skupiać się na indywidualnych cechach każdego projektu.

W tym miejscu wskazane jest sporządzenie prognozy zmian w charakterystyce jakościowej lokalizacji nieruchomości.

4. Kryteria wyboru zespołu

1) Doświadczenie w opracowywaniu, prezentacji i realizacji projektów rozwojowych;

2) Osobiste cechy programistów, ich przyzwoitość, niezawodność;

3) Zainteresowanie inicjatorów projektu rozwojowego w jego realizacji od początku do końca.

5. Środowisko projektu.

W literaturze naukowej dotyczącej planowania inwestycyjnego i biznesowego środowisko obejmuje: prawne aspekty realizacji projektu, cechy i specyficzne cechy opodatkowania, wskaźniki makroekonomiczne (takie jak bezrobocie, inflacja, dobrobyt społeczny, średnie płace, przepływy inwestycyjne itp..). Badacz (analityk) analizuje wiele z tych pytań w odniesieniu do konkretnego projektu rozwojowego z różnych stron na innych (wcześniejszych) etapach analizy kryterialnej. Zaleca się jednak, aby ponownie powrócić do ich rozważań w celu bardziej obiektywnej oceny perspektyw projektu.

Co więcej, na tym etapie mamy niezbędne i wystarczające informacje do przeprowadzenia pełnoprawnej analizy SWOT. Można w końcu jednoznacznie nazwać to, co jest zagrożeniem projektu (które już ma jasną koncepcję) i co można uznać za możliwości projektu - na wcześniejszych etapach było to niemożliwe (lub przynajmniej bezproduktywne) odkąd nie znaliśmy jeszcze Sił i Słabości.

6. Wskaźniki finansowe projektu.

1) Ilość przyciągniętych inwestycji.

2) Standardowy zestaw płetwy. wskaźniki: okres zwrotu, NPV, IRR, PI.

3) Wrażliwość projektu na krótkoterminowe i inne zmiany parametrów wejściowych, margines bezpieczeństwa;

Te aspekty analizy projektu inwestycyjnego zostały szczegółowo opisane w poprzednim rozdziale. Należy jednak szczególnie zauważyć, że w przypadku projektów rozwojowych jednym z głównych czynników uwzględnianych w analizie skuteczności jest wielkość przepływów pieniężnych w okresie budowy i produkcji projektowanego obiektu. Łączna wartość przepływów pieniężnych z działalności produkcyjnej i inwestycyjnej w analizowanych okresach powinna być dodatnia. Korzystając z wskaźników finansowych, możemy stwierdzić, że projekt jest opłacalny. Porównanie wielotorowych wskaźników projektu inwestycyjnego dokonywane jest poprzez obniżenie (zdyskontowanie) ich wartości do okresu początkowego.

7. Kryteria akceptacji organizacyjnej i ekonomicznej formy uczestnictwa w projekcie.

1) forma udziału inwestorów, inicjatora projektu, wykonawców przyszłego przedsięwzięcia, stan-va;

2) forma zabezpieczenia pożyczonych środków (w przypadku pożyczki).

To kryterium umożliwia ocenę jedności działań uczestników jako jednego całego zespołu z podziałem ról i uwzględnieniem interesów każdego uczestnika projektu.

8. Kryterium dotyczące opracowania projektu.

1) Wystarczający stopień szczegółowości parametrów projektu na każdym etapie jego realizacji;

2) Obecność modelu odpowiedzi i interaktywnych decyzji zarządczych dla przypadków odchylenia rzeczywistych parametrów od prognozy;

3) Koordynacja interesów wszystkich uczestników projektu.

ALGORYTM O SZACUNKACH PROJEKTÓW INWESTYCYJNYCH

Student magisterski, wydział VTISU, VlSU,

Działalność inwestycyjna w różnym stopniu jest nieodłącznym elementem każdego przedsiębiorstwa w dziedzinie produkcji, a zatem istotne w tym czasie. I nie należy lekceważyć stopnia wpływu etapu analizy projektów inwestycyjnych w procesie ich rozwoju, ponieważ sukces zależy od tego, lub porażki w przyszłości. W końcu dobrze przeprowadzona analiza przyczynia się do przyjęcia racjonalnych i rozsądnych decyzji dotyczących zarządzania.

Trudności w tym zadaniu wynikają z faktu, że decyzje podejmowane są w warunkach niepewności, w wyniku czego prawdopodobieństwo podjęcia błędnej decyzji znacznie wzrasta. Dlatego celem tej pracy jest opracowanie algorytmu oceny projektów inwestycyjnych na etapie ich rozwoju i projektowania, tak aby były one najbardziej skuteczne w obecnych warunkach rynkowych. Metodologia ta jest skierowana do inwestorów, którzy oferują alternatywne metody prowadzenia kampanii inwestycyjnej w niektórych przedsiębiorstwach, tak aby rozumieli mechanizm interakcji między komponentami projektu inwestycyjnego i mogli prawidłowo nimi zarządzać. Dlatego głównym zadaniem pracy jest stworzenie kroków do przeprowadzenia takiej analizy i wykorzystanie technologii, które zademonstrują jej wdrożenie w formie wizualnej. W tym przypadku urządzenie wykorzystało modelowanie poznawcze, ponieważ technologia modelowania poznawczego pozwala rozwiązać problem badania sytuacji z rozmytymi czynnikami i zależnościami, brać pod uwagę zachodzące zmiany w otoczeniu, a także przewidywać sytuacje i wykorzystywać uzyskane mechanizmy do osiągnięcia pożądanych rezultatów.

Specyfika działalności inwestycyjnej, ze względu na warunki jej niepewności, pozwala podejmować odpowiedzialne decyzje często w oparciu o intuicyjną logiczną podstawę, ale mimo to decyzje te muszą być poparte pewnymi rodzajami obliczeń, dlatego istnieje potrzeba stworzenia metodologii oceny projektów inwestycyjnych.

Ta wersja metody pozwala w pełni objąć badany system, aby znaleźć czynniki, które mają wpływ nie na pewne wskaźniki, ale na system jako całość, w celu wyciągnięcia wniosków na tej podstawie.

Dla większej przejrzystości opracowany algorytm dla tego problemu może być przedstawiony jako schemat blokowy (rysunek 1).

Rysunek 1. Algorytm oceny efektywności ekonomicznej projektu inwestycyjnego w oparciu o aparat do modelowania kognitywnego

Jak widać na rysunku, proponowany algorytm zakłada sekwencyjną realizację kilku etapów. W celu zademonstrowania działania algorytmu proponuje się to zrobić na abstrakcyjnym przykładzie analizy projektu inwestycyjnego, który mógłby zostać zaproponowany dla przedsiębiorstwa produkcyjnego.

Załóżmy, że pewne przedsiębiorstwo N, aby poprawić efektywność swoich działań, jest niezbędne do realizacji projektu inwestycyjnego. Aby to zrobić, należy wybrać wariant, który najskuteczniej wykonuje zadania. W tym celu należy przeanalizować wskaźniki proponowanego projektu, a także charakter wzajemnych zależności dla najbardziej optymalnego określenia ich wartości. I to jest praca dla specjalistów od inwestorów, którym można pomóc dzięki tej technice.

Pierwszym krokiem jest wybór specyfiki projektów, na przykład:

  • tworzenie w zakresie organizacji nowych mocy produkcyjnych w celu wejścia na inny rynek;
  • wprowadzenie innowacyjnych technologii w istniejących działach w celu maksymalizacji wydajności produkcji.

Drugim krokiem jest wybór tych wskaźników - koncepcji, od których zależy ogólna efektywność całego projektu jako całości - tj. jego składników. Oto następujące wskaźniki:

  • kwota inwestycji początkowej (zainwestowany kapitał - IC);
  • przepływy pieniężne netto (przepływy pieniężne z działalności operacyjnej - CF);
  • przewidywany czas opłacalności projektu, okres skuteczności (N);
  • stopa przyciągania środków finansowych (koszt kapitału - CC);
  • stopa dyskontowa (r);
  • Wartość bieżąca netto (NPV), wartość bieżąca netto;
  • Wskaźnik (stosunek) zwrotu z inwestycji (PI, IR);
  • Okres (okres) zwrotu z inwestycji (PP);
  • Współczynnik inwestycji (ARR).

Trzecim krokiem jest rozpoczęcie budowania mapy poznawczej na podstawie wybranych wskaźników z poprzedniego kroku, która również pokazuje charakter powiązań między nimi (rys. 2).

Rysunek 2. Zbudowana mapa poznawcza

Kolejnym krokiem jest zadanie wagi łącza, do którego można wykorzystać skalę Saaty, która nadaje się do sformalizowania siły oddziaływania między koncepcjami.

Po skonstruowaniu macierzy sparowanych porównań pojęć, możliwe jest przedstawienie tej samej mapy poznawczej (rys. 2), ale już z wyrównaniem ciężarów ogniw (ryc. 3).

Rysunek 3. Mapa poznawcza z wagami łącza

Zgodnie z algorytmem kolejne kroki to obliczenie i analiza uzyskanych map poznawczych oraz określenie zaleceń, ale trzeba powiedzieć, że poprzednie kroki można było wykonać nie ręcznie, ale za pomocą oprogramowania, które jest znacznie wygodniejsze do analizy. Na przykład możesz użyć narzędzia do modelowania kognitywnego "IGŁY".

Po analizie i wizualnej prezentacji rozwiązań alternatywnych możemy wyciągnąć następujące wnioski:

  1. koncepcja CF ma najsilniejszy wpływ na system, tj. wartość przepływów pieniężnych;
  2. najmniejszy wpływ na układ ma współczynnik r;
  3. system jako całość ma największy wpływ na koncepcję PI - tj. wskaźnik rentowności jest najbardziej podatny na zmiany ze zmianami między celami;
  4. System jako całość ma najmniejszy wpływ na koncepcję PP - oznacza to, że okres zwrotu więcej niż jakikolwiek inny wskaźnik docelowy tego systemu jest odporny na zmiany.

Ostatnim krokiem algorytmu ma zalecenia dotyczące analizy wskaźników oraz wskaźniki inwestycji na podstawie reprezentacji wizualnej generowane mapy poznawcze, a także na podstawie oceny świadczenia wzajemnego układu czynniki-Concept na podstawie wcześniej określonych ciężarów przez ekspertów kart łuków.

Wnioski po przeprowadzeniu badania: podczas formułowania i edycji wartości liczbowych wskaźników projektów inwestycyjnych konieczne jest uwzględnienie prawidłowości, które stwierdzono przy obliczaniu integralnych wskaźników, a mianowicie: wzrost wielkości przepływów pieniężnych w pierwszych etapach wpłynie pozytywnie na efektywność systemu jako całości; wydłużenie okresu efektywnego użytkowania będzie miało również pozytywny wpływ, ale wzrost stopy dyskontowej lub zbyt duża początkowa inwestycja bez odpowiedniego wzrostu poziomu okresowych napływów gotówkowych będą oczywiście miały negatywny wpływ.

Jakościowe metody oceny ryzyka związanego z projektem

Głównym zadaniem jakościowych metod oceny ryzyka jest identyfikacja potencjalnych obszarów ryzyka projektu, a następnie identyfikacja zagrożeń i ich grupowanie zgodnie ze stopniem wpływu na wskaźniki wykonania projektu. Analiza jakościowa opiera się na zbieraniu informacji o warunkach projektu i czynnikach, które na niego wpływają. Eksperci biorą udział w gromadzeniu i uzyskiwaniu niezbędnych informacji, dlatego ocena uzyskana w trakcie analizy jakościowej jest subiektywna, a jej dokładność w dużym stopniu zależy od poziomu wiedzy zaangażowanych specjalistów. Innymi słowy, jakościowe metody oceny ryzyka opierają się na zgromadzonej wiedzy, intuicji i praktycznym doświadczeniu ekspertów w odpowiednich obszarach wiedzy. Jak zauważono w poprzednim rozdziale, jakościowa ocena ryzyka jest zwykle podstawą do późniejszej oceny ilościowej, pozwalającej na przygotowanie informacji do identyfikacji najważniejszych czynników dla projektu, a także do późniejszej formalizacji i budowy matematycznego modelu ryzyka.

Najczęściej wyróżnia się następujące metody oceny eksperckiej: analiza SWOT - analiza mocnych i słabych stron projektu, a także szanse i zagrożenia jego realizacji; budowanie spirali ryzyk - tworzenie profilu ryzyka za pomocą metod graficznych (model pajęczyny);

metoda analogii - badanie możliwych zagrożeń na podstawie analogii dla podobnych projektów;

Metoda Delphi - metoda, w której eksperci są pozbawieni możliwości wspólnego omawiania odpowiedzi, uwzględniają opinię lidera, co przyczynia się do podniesienia poziomu obiektywizmu ocen ekspertów;

Metoda analizy odpowiedniości kosztów - koncentruje się na identyfikacji potencjalnych obszarów ryzyka i jest wykorzystywana przez osobę podejmującą decyzję o zainwestowaniu funduszy w celu zminimalizowania ryzyka zagrażającego kapitałowi.

Wszystkie te metody obejmują zestaw procedur logicznych i matematyczno-statystycznych związanych z przetwarzaniem informacji w celu znalezienia optymalnego rozwiązania i mających na celu uzyskanie kompleksowej eksperckiej oceny ryzyka projektu.

Podczas przeprowadzania oceny jakościowej konieczne jest uwzględnienie każdego rodzaju ryzyka projektowego. Zazwyczaj jakościowa analiza ryzyka jest przeprowadzana w następujących obszarach [1]: ryzyko finansowe; ryzyko marketingowe; ryzyko techniczne; ryzyko prawne; zagrożenia polityczne; ryzyko budowlane; zagrożenia środowiskowe; szczególne ryzyko.

Możliwe przyczyny i konsekwencje tego rodzaju ryzyka przedstawiono w tabeli. 8

Tak więc w toku analizy jakościowej przeprowadzana jest kompleksowa analiza warunków i czynników realizacji projektu. Jakościowa analiza ryzyka pozwala przygotować kluczowe informacje niezbędne do późniejszego opracowania środków zarządzania ryzykiem.

2.2. Jakościowe metody oceny ryzyka związanego z projektem

Przyczyny i konsekwencje ryzyka projektowego zidentyfikowane w procesie analizy jakościowej 1

Niestabilność ekonomiczna i polityczna;

wahania kursów walutowych; zmiana stopy banku;

wzrost kosztów zasobów inwestycyjnych itp.

Ryzyko nieotrzymania spodziewanych dochodów z projektu;

ryzyko niezrealizowania projektu;

spadek stabilności finansowej przedsiębiorstwa

Niska jakość pracy; nieskuteczne zarządzanie; wzrost cen zasobów; przyczyny eksportu i importu; sytuacje siły wyższej; niezgodność sprzętu itp.

Opóźnienia w harmonogramie faz projektu;

Nierewidowane ustawodawstwo; niejasno wykonane dokumenty potwierdzające prawo własności, dzierżawę itp.

Niepowodzenie kluczowych parametrów projektu; zwiększenie czasu realizacji projektu, kosztów itp.

Błędy w projekcie; brak technologii i niewłaściwy dobór sprzętu; błędy mocy; brak wykwalifikowanej siły roboczej;

brak doświadczenia z importowanym sprzętem; zakłócenia w dostawie surowców, materiałów budowlanych, komponentów; zakłócenie terminów budowy przez wykonawców (podwykonawców); wzrost cen zasobów itp.

Zmienność sytuacji finansowej; potrzeba przyciągnięcia dodatkowych inwestycji; zmiana kluczowych wskaźników wydajności projektu

1 Systematyzowane przez: Volkov I., Gracheva M. Decree. cit.

Koniec stołu. 8

Odrzucenie nowego produktu na rynku; przeszacowanie prognozowanego wolumenu sprzedaży; niewłaściwy sposób promowania wyników projektu; błędy i nieścisłości w planowaniu strategii marketingowej itp.

Niedobór oczekiwanych dochodów na projekt w celu pokrycia kosztów; brak zaprojektowania zdolności;

niska jakość wyników projektu

Zmiany w handlu i reżimie politycznym oraz w polityce celnej; zmiany w systemie podatkowym, w regulacji walutowej; zmiany w regulacji polityki zagranicznej; zmiany w systemach finansowania eksportu; niestabilność sytuacji politycznej;

zagrożenia geopolityczne i społeczne

Niepowodzenie kluczowych wskaźników projektu; straty finansowe; zakłócenia w wypełnieniu warunków umowy z kontrahentami itp.

Zmiany w prawodawstwie w zakresie wymagań środowiskowych; wypadek

Zakłócenia w realizacji projektu

Zagrożenia specyficzne tylko dla tego projektu

Przy zbieraniu i przetwarzaniu informacji o ryzyku podczas przeprowadzania analizy jakościowej można stosować różne metody: ankietę (wywiad) do eksperckiej burzy mózgów, analizę stosowności kosztów, analogię rysowania itp.

Metoda ekspercka opiera się na syntezie opinii ekspertów na temat prawdopodobieństwa wystąpienia ryzyka.

Ogólnie rzecz biorąc, wiedza specjalistyczna oznacza grupę kompetentnych specjalistów, opartą na ich własnej wiedzy, doświadczeniu i dostępnych informacjach na temat oceny pewnych cech odpowiednich przedmiotów lub zjawisk, które należy przygotować.

podejmowanie decyzji. W przyszłości orzeczenia eksperckie podlegają przetwarzaniu, w wyniku czego dokonywana jest integralna ocena poziomu ryzyka.

Ogólnie, etapy działań podczas badania przedstawiono na rys. 8

Ryc. 8. Etapy wzajemnej oceny

Analiza rozpoczyna się od kompilacji pełnej listy ryzyk, które mogą powstać na każdym etapie realizacji projektu. W tym celu każdy ekspert otrzymuje listę możliwych zagrożeń i jest proszony o ocenę prawdopodobieństwa ich wystąpienia, kierując się specjalnym systemem ocen: punktacja według kryteriów klasyfikacji czynników ryzyka, stosowanie skali porządkowej, ranking ryzyka projektu itp. Każdy ekspert niezależnie ocenia ryzyko, niezależnie od inni eksperci. Jeżeli istnieją znaczne różnice w opiniach ekspertów w celu poprawy spójności przed utworzeniem integralnego wskaźnika, możliwe jest wspólne przedyskutowanie wyników oceny przez wszystkich ekspertów.

Algorytm oceny ryzyka projektu przedstawiono na rys. 9

Rozważmy bardziej szczegółowo główne podejścia do przeprowadzania ocen ekspertów.

Ryc. 9. Algorytm do badania ryzyka projektowego

Wywiad obejmuje ankietę na temat wcześniej zaplanowanego planu z otwartym rejestrowaniem odpowiedzi.

Eksperci przeprowadzający wywiady (ankiety). Celem wywiadu (ankiety) jest identyfikacja i ocena ryzyka poprzez uzyskanie od ekspertów odpowiedzi na pytania sformułowane zgodnie z celami badania. Podczas przeprowadzania wywiadu badacz przylega do wcześniej zadanych pytań zadawanych w określonej kolejności. Podczas rozmowy odpowiedzi są rejestrowane jawnie.

1 Metoda Delphi. URL: http://www.invcntech.ru/pub/methods/mctod-0013/. 80

Metoda "burzy mózgów" polega na otwartej dyskusji na temat omawianego problemu w celu wypracowania wspólnej opinii. Eksperci (eksperci) przedstawiają swoje oceny przygotowane wcześniej dla poszczególnych kategorii ryzyka. Spory i komentarze są niedozwolone. Wszystkie ryzyka są pogrupowane według rodzaju i charakteru konsekwencji w celu zestawienia listy możliwych zagrożeń dla projektu. Ostateczna decyzja w sprawie utworzenia wstępnej listy ryzyk podejmowana jest w wyniku dyskusji lub jawnego lub tajnego głosowania.

Metoda "burzy mózgów" polega na przeprowadzeniu otwartej dyskusji na temat omawianego problemu w celu wypracowania wspólnej opinii

Zaletą tej metody w porównaniu do wywiadów jest zaangażowanie potencjału intelektualistów - specjalistów w tym obszarze tematycznym w ocenę projektu (jest to szczególnie ważne w przypadku projektów innowacyjnych), dostępność informacji zwrotnej między ekspertami, co pozwala im zwiększyć ich świadomość w trakcie dyskusji i, odpowiednio,, jakość egzaminu. Jednocześnie brak anonimowości może zmniejszyć aktywność eksperta, prowadzić do manifestowania kompromisu nastrój, zwłaszcza gdy wśród ekspertów są "czcigodni" eksperci.

Metoda Delphi pozwala, biorąc pod uwagę niezależną opinię ekspertów w danej sprawie, dojść do porozumienia poprzez sukcesywne łączenie pomysłów, wniosków i propozycji

Do pewnego stopnia braki te są łagodzone przy stosowaniu metody Delphi, która w przeciwieństwie do "burzy mózgów" oznacza: anonimowość ankiety przeprowadzonej wśród ekspertów, uzyskanej dzięki wykorzystaniu kwestionariuszy lub innym metodom przeprowadzania indywidualnego badania; etap przeprowadzania badania, kiedy wyniki każdego etapu są przekazywane ekspertom w celu skorygowania i wyjaśnienia ich opinii, tj. zapewnia się kontrolowane informacje zwrotne; formułowanie wspólnej opinii ekspertów, ponieważ wynikiem przetwarzania indywidualnych opinii ekspertów są oceny grupowe.

W odniesieniu do zadania oceny ryzyka związanego z projektami inwestycyjnymi, wykorzystanie metody Delphi jest przedstawione poniżej.

Na pierwszym etapie wszyscy eksperci niezależnie tworzą listę możliwych ryzyk projektowych i oceniają konsekwencje oraz prawdopodobieństwo ich wystąpienia. Wyroki te stanowią podstawę wstępnego kwestionariusza. Moderator egzaminu łączy wyniki ankiety w jedną listę, która tworzy drugi kwestionariusz i jest przekazywana ekspertom.

W drugim etapie eksperci analizują prawdopodobieństwa wybranych rodzajów ryzyka. Podaj swoje przemyślenia na temat możliwości wystąpienia tych zagrożeń i spodziewanych konsekwencji, dla których uważają swoje wnioski za prawdziwe. Moderator badający przetwarza wyniki osądów uzyskanych na tym etapie, bada skrajne punkty widzenia i grupuje ekspertyzy. Wyniki przetwarzania są przekazywane ekspertom, którzy na podstawie argumentów innych specjalistów mogą zmienić swój punkt widzenia.

Kolejny, trzeci etap obejmuje przetwarzanie przez ekspertów trzeciego kwestionariusza, który zawiera skonsolidowaną listę ryzyk, ich konsekwencji i cech uzyskanych na poprzednim etapie badania. Kwestionariusz zawiera także argumenty na temat przyczyn najwyższych lub najniższych wyników. Eksperci ponownie dokonują przeglądu i analizy dostarczonych informacji, w wyniku czego albo zgadzają się z grupowym punktem widzenia, albo formułują nowe oszacowania poziomów ryzyka, uzasadniając swoje stanowisko i komentując opinie przeciwne. Zmienione szacunki i nowe argumenty są zwracane moderatorowi, przetwarzane i formowane w zintegrowany wynik - prognozę grupy.

Następnie eksperci ponownie zapoznają się z wynikami prognozy grupy. Procedura trwa, dopóki eksperci nie dojdą do wspólnej opinii. W przypadku, gdy nie można sformułować jednomyślnej opinii, a eksperci nalegają na swoje przeciwstawne stanowiska, możliwe jest przeprowadzenie osobistej dyskusji w celu podjęcia ostatecznej decyzji.

W celu szybszej jakościowej analizy ryzyka można zastosować metodę Crawford Card. Metoda ta polega na zaangażowaniu grupy ekspertów (7-10 osób), z których każdy otrzymuje 10 kart. Moderator zadaje pytanie: "Jakie ryzyko jest najważniejsze dla realizacji tego projektu?". Eksperci, bez konsultacji, powinni odpowiedzieć na pytanie postawione przez zapisanie go na karcie. Procedurę powtarza się 10 razy w krótkich przerwach. Pod koniec badania moderator tworzy ogólną listę tych zagrożeń i przekazuje je uczestnikom w celu ostatecznej korekty.

Oczywiście, niezależnie od metody zastosowanej do uzyskania informacji od ekspertów, ważnym zadaniem przeprowadzenia analizy jakościowej opartej na metodzie przesłuchiwania ekspertów jest zredukowanie różnorodnych opinii i ocen ekspertów do jednej całościowej oceny ryzyka. Aby uzyskać taką ocenę przy użyciu tradycyjnych metod uzyskiwania wskaźników ratingowych.

Najpopularniejszą metodą ważenia poszczególnych wskaźników w całce jest metoda ważenia, która polega na określeniu wagi każdego rodzaju ryzyka, które stanowi ogólne ryzyko projektu. Wszechstronność i łatwość użycia tej metody polega na tym, że nie wymaga użycia jednego systemu wag. Każda grupa ekspertów do tych celów może korzystać z własnych wartości wagi, które powinny spełniać następujące wymagania:

wszystkie wagi muszą być dodatnie;

suma wszystkich wartości wag powinna być równa jednej.

W szczególności przypisanie wag poszczególnym rodzajom ryzyka może zostać przeprowadzone na podstawie ich wcześniejszej klasyfikacji według stopnia wpływu na wyniki projektu i ustalenia wag na k zgodnie z poziomem [2].

znaczenie tych zagrożeń. Maksymalną wartość współczynnika wagowego ustala się dla ryzyk, których wystąpienie ma największy negatywny wpływ na projekt, a także minimalne dla ryzyka, którego przejawienie ma minimalny skutek. Ryzyka o równym stopniu wpływu otrzymują równe wagi.

Jako metodę ważenia stosuje się obliczenie średniej arytmetycznej (w przypadkach, gdy waga poszczególnych sąsiednich zagrożeń różni się o określoną wartość) lub średniej geometrycznej (w przypadku, gdy masy odpowiadające sąsiednim szeregom różnią się określoną liczbę razy).

Czynnikiem ważącym dla indywidualnego ryzyka o randze m jest

gdzie n jest liczbą stopni;

s - odległość między sąsiednimi szeregami, którą można obliczyć według wzoru:

w którym q określa się jako stosunek między wagami pierwszej i ostatniej rangi:

W związku z tym współczynnik ważenia dla pojedynczego ryzyka o wartości m jest określony przez formułę:

Możliwe jest również zastosowanie metody punktowania w celu określenia wartości wagi ryzyka. Metoda ta polega na zastosowaniu trzech głównych kryteriów oceny stopnia ryzyka: wysokiego, średniego i niskiego. Podczas korzystania z tej techniki, 84

Plakaty przedstawiające charakterystykę poszczególnych czynników ryzyka zestawiono w tabeli (tabela 9).

Macierz oceny ryzyka za pomocą metody scoringowej

Wskaźniki charakteryzujące wpływ określonego czynnika ryzyka

Metody oceny projektów inwestycyjnych

DYNAMICZNE METODY SZACOWANIA PROJEKTÓW INWESTYCYJNYCH.

Wartość bieżąca netto
(wartość bieżąca netto - wartość bieżąca netto, NPV)

We współczesnych publikowanych pracach używa się następujących terminów do określenia kryteriów tej metody:

  • wartość bieżąca netto;
  • wartość bieżąca netto;
  • wartość bieżąca netto;
  • wartość bieżąca netto;
  • całkowity wynik finansowy projektu;
  • aktualna wartość.

W Zaleceniach metodologicznych dotyczących oceny efektywności projektów inwestycyjnych (druga edycja) - Moskwa, Ekonomika, 2000 - zaproponowano oficjalną nazwę tego kryterium - wartość bieżącą netto (NPV).

Wartość bieżąca netto (NPV) jest obliczana jako różnica pomiędzy zdyskontowanymi przepływami pieniężnymi przychodów i kosztów poniesionych w procesie dokonywania inwestycji w okresie prognozy.

Istotą tego kryterium jest porównanie bieżącej wartości przyszłych przepływów pieniężnych z projektu z kosztami inwestycyjnymi niezbędnymi do jego realizacji.

Zastosowanie metody obejmuje sekwencyjny przebieg następujących etapów:

  1. Obliczanie przepływów pieniężnych projektu inwestycyjnego.
  2. Wybór stopy dyskontowej uwzględniającej opłacalność alternatywnych inwestycji i ryzyko związane z projektem.
  3. Określenie wartości bieżącej netto.

NPV lub NPV dla stałej stopy dyskontowej i jednorazowych inwestycji początkowych są określane według następującego wzoru:

Franczyzy i dostawcy

gdzie
Ja0 - wartość początkowej inwestycji;
Dziękit - banknotów pieniężnych ze sprzedaży inwestycji w czasie t;
t - krok obliczeniowy (rok, kwartał, miesiąc itp.);
i jest stopą dyskontową.

Przepływy pieniężne należy obliczyć według bieżących lub skorygowanych cen. Prognozując przychody według roku, należy, o ile to możliwe, brać pod uwagę wszystkie rodzaje przychodów, zarówno produkcyjnych, jak i nieprodukcyjnych, które mogą być związane z tym projektem. Tak więc, jeśli na koniec okresu realizacji projektu planowane jest otrzymanie środków w postaci wartości likwidacyjnej sprzętu lub uwolnienie części kapitału obrotowego, należy je uwzględnić jako dochód w poszczególnych okresach.

Podstawą obliczeń dla tej metody jest założenie różnych kosztów pieniądza w czasie. Proces rekalkulacji przyszłej wartości przepływów pieniężnych w bieżącej nazywa się dyskontowaniem (z języka angielskiego Discont - reduction).

Stawka, przy której występuje dyskonto, nazywana jest stopą dyskontową (rabatem), a współczynnik F = 1 / (1 + i) t jest współczynnikiem dyskonta.

Jeśli projekt obejmuje nie jednorazową inwestycję, ale kolejne inwestycje w zasoby finansowe w ciągu kilku lat, wówczas formuła obliczania NPV jest modyfikowana w następujący sposób:

gdzie
Ja0 - wartość początkowej inwestycji;
Dziękit - banknotów pieniężnych ze sprzedaży inwestycji w czasie t;
t - krok obliczeniowy (rok, kwartał, miesiąc itp.);
i jest stopą dyskontową.

Warunki podejmowania decyzji inwestycyjnych na podstawie tego kryterium są następujące:
jeżeli NPV> 0, to projekt powinien zostać zaakceptowany;
jeżeli NPV 0, to jeśli projekt zostanie przyjęty, zwiększy się wartość firmy, a co za tym idzie, dobro jej właścicieli. Jeżeli NPV = 0, wówczas projekt powinien zostać zaakceptowany, pod warunkiem, że jego wdrożenie zwiększy przepływ dochodów z wcześniej realizowanych inwestycji kapitałowych. Na przykład ekspansja gruntów pod parkowanie w hotelu zwiększy przepływ dochodów z nieruchomości.

Wdrożenie tej metody wymaga szeregu założeń, które należy sprawdzić pod kątem stopnia, w jakim odpowiadają one rzeczywistości i do jakich rezultatów prowadzą potencjalne odchylenia.

Te założenia obejmują:

  • istnienie tylko jednej funkcji celu - kosztu kapitału;
  • określony okres projektu;
  • niezawodność danych;
  • przynależność płatności do określonych punktów w czasie;
  • istnienie doskonałego rynku kapitałowego.

Franczyzy i dostawcy

Podejmując decyzje w dziedzinie inwestycji, często trzeba radzić sobie nie z jednym celem, ale z kilkoma celami. W przypadku stosowania metody określania kosztu kapitału, cele te należy uwzględnić przy poszukiwaniu rozwiązania poza procesem kalkulacji kosztu kapitału. W tym samym czasie można analizować metody podejmowania decyzji o wielu celach.

Okres użytkowania należy ustalić przy analizie skuteczności przed zastosowaniem metody ustalania kosztu kapitału. W tym celu można analizować metody określania optymalnego życia, chyba że ustalono je z góry z przyczyn technicznych lub prawnych.

W rzeczywistości nie ma wiarygodnych danych podczas podejmowania decyzji inwestycyjnych. Dlatego, wraz z proponowaną metodą obliczania wartości kapitałowych na podstawie przewidywanych danych, należy przeanalizować stopień niepewności, przynajmniej dla najważniejszych obiektów inwestycyjnych. Celowi temu służą metody inwestycyjne w obliczu niepewności.

Podczas tworzenia i analizy metody zakłada się, że wszystkie płatności można przypisać do określonych punktów w czasie. Przedział czasu między płatnościami wynosi zwykle jeden rok. W rzeczywistości płatności można dokonywać w krótszych odstępach czasu. W takim przypadku należy zwrócić uwagę na zgodność etapu okresu rozliczeniowego (etapu kalkulacji) z warunkiem pożyczki. W celu prawidłowego zastosowania tej metody konieczne jest, aby krok obliczeniowy był równy lub wielokrotnemu okresowi obliczania odsetek od pożyczki.

Założenie o doskonałym rynku kapitałowym, na który można przyciągnąć lub zainwestować środki w dowolnym momencie i w nieograniczonych ilościach przy jednej obliczonej stopie procentowej, również jest problematyczne. W rzeczywistości taki rynek nie istnieje, a stopy procentowe przy inwestowaniu i pożyczaniu funduszy zwykle różnią się od siebie. W konsekwencji pojawia się problem z ustaleniem odpowiedniej stopy procentowej. Jest to szczególnie ważne, ponieważ ma znaczący wpływ na wartość kapitału.

Franczyzy i dostawcy

Przy obliczaniu NPV można stosować różne stopy dyskontowe w poszczególnych latach. W takim przypadku konieczne jest zastosowanie indywidualnych współczynników dyskontowych do każdego przepływu pieniężnego, który będzie odpowiadał temu obliczeniu. Ponadto możliwe jest, że projekt akceptowalny przy stałej stopie dyskontowej może stać się nie do przyjęcia ze zmienną.

Wskaźnik aktualnej wartości netto uwzględnia wartość pieniądza w czasie, ma jasne kryteria decyzyjne i pozwala wybrać projekty w celu maksymalizacji wartości firmy. Ponadto wskaźnik ten jest wskaźnikiem bezwzględnym i ma właściwość addytywności, która pozwala dodawać wartości wskaźników dla różnych projektów i wykorzystywać wskaźnik łączny dla projektów w celu optymalizacji portfela inwestycyjnego.

Ze wszystkimi jego zaletami, metoda ma znaczące wady. Ze względu na trudność i niejednoznaczność prognozowania i generowania przepływów pieniężnych z inwestycji, a także problem wyboru stopy dyskontowej, może wystąpić ryzyko niedoszacowania ryzyka związanego z projektem.

Wskaźnik rentowności (PI)

Wskaźnik rentowności (rentowność, rentowność) oblicza się jako stosunek bieżącej wartości netto strumienia pieniężnego do bieżącej wartości netto wypływu środków pieniężnych (w tym inwestycji początkowej):

gdzie i0 - inwestycje przedsiębiorstw w czasie 0;
Dziękit - przepływ środków pieniężnych przedsiębiorstwa w czasie t;
i jest stopą dyskontową.
Pk - bilans skumulowanego przepływu.

Warunki akceptacji projektu dla tego kryterium inwestycyjnego są następujące:

Franczyzy i dostawcy

  • jeśli PI> 1, wówczas projekt powinien zostać zaakceptowany;
  • jeśli PI CC, to projekt powinien zostać zaakceptowany;
  • jeśli IRR jest O (f (tj1) 0).

Zmodyfikowana wewnętrzna stopa zwrotu
(Zmodyfikowana wewnętrzna stopa zwrotu, IRR)

Zmodyfikowana stopa zwrotu (MIRR) eliminuje znaczny brak wewnętrznej stopy zwrotu projektu, co ma miejsce w przypadku powtarzającego się odpływu środków. Przykładem takiego ponawianego odpływu jest zakup na raty lub budowa obiektu nieruchomości na okres kilku lat. Główną różnicą w tej metodzie jest to, że reinwestycja odbywa się według stopy wolnej od ryzyka, której wartość ustalana jest na podstawie analizy rynku finansowego.

W praktyce rosyjskiej może to być rentowność lokaty terminowej w walucie obcej oferowanej przez Savings Bank of Russia. W każdym przypadku analityk indywidualnie określa wielkość stopy wolnej od ryzyka, ale z reguły jej poziom jest stosunkowo niski.

W związku z tym koszty dyskonta przy stopie wolnej od ryzyka pozwalają obliczyć ich całkowitą wartość bieżącą, której wartość pozwala na bardziej obiektywną ocenę poziomu zwrotu z inwestycji i jest bardziej właściwą metodą w przypadku decyzji inwestycyjnych o nadzwyczajnych przepływach pieniężnych.

Rabatowy okres zwrotu
(Zdyskontowany okres zwrotu, DPP)

Zdyskontowany okres zwrotu inwestycji (zdyskontowany okres zwrotu, DPP) eliminuje brak statycznej metody zwrotu inwestycji i bierze pod uwagę koszt pieniądza w czasie, a odpowiednia formuła obliczania zdyskontowanego okresu zwrotu, DPP, wygląda następująco:
DPP = min n, w którym

Oczywiście, w przypadku dyskontowania, zwiększa się okres zwrotu, czyli zawsze DPP> PP.

Najprostsze obliczenia pokazują, że taka metoda, w warunkach niskiej stopy dyskontowej, charakterystycznej dla stabilnej zachodniej gospodarki, poprawia wynik przez niewyczuwalną kwotę, ale za znacznie wyższą stopę dyskontową, charakterystyczną dla rosyjskiej gospodarki, daje to znaczącą zmianę w szacowanym okresie zwrotu. Innymi słowy, projekt akceptowany przez kryterium RR może być nieakceptowany przez kryterium DPP.

Przy stosowaniu kryteriów PP i DPP przy ocenie projektów inwestycyjnych decyzje można podejmować w oparciu o następujące warunki:
a) projekt zostaje przyjęty, jeżeli nastąpi zwrot;
b) projekt zostaje przyjęty tylko wtedy, gdy okres zwrotu nie przekracza terminu określonego dla danej firmy.

W ogólnym przypadku określenie okresu zwrotu jest pomocnicze w stosunku do bieżącej wartości netto projektu lub wewnętrznej stopy zwrotu. Ponadto wadą takiego wskaźnika, jak okres zwrotu, jest to, że nie uwzględnia on kolejnych wpływów pieniężnych, a zatem może służyć jako nieprawidłowe kryterium dla atrakcyjności projektu.

STATYCZNE METODY OCENY PROJEKTÓW INWESTYCYJNYCH.

Okres zwrotu (PP)

Najczęstszym statycznym wskaźnikiem oceny projektów inwestycyjnych jest okres zwrotu z inwestycji (PP).

Przez okres zwrotu rozumie się okres od rozpoczęcia projektu do momentu działania obiektu, w którym dochód z działalności staje się równy inwestycji początkowej (koszty kapitałowe i koszty operacyjne).

Ten wskaźnik odpowiada na pytanie: kiedy nastąpi pełny zwrot zainwestowanego kapitału? Ekonomiczne znaczenie wskaźnika polega na określeniu okresu, za który inwestor może zwrócić zainwestowany kapitał.

Aby obliczyć okres zwrotu, elementy serii płatności sumuje się na zasadzie memoriałowej, tworząc saldo skumulowanego przepływu, do momentu, gdy kwota przyjmie wartość dodatnią. Numer sekwencyjny interwału planowania, w którym saldo zakumulowanego przepływu przyjmuje wartość dodatnią, wskazuje okres zwrotu, wyrażony w interwałach planowania.

Ogólna formuła obliczania wskaźnika PP to:
PP = min n, przy którym

gdzie Pt - bilans nagromadzonego przepływu;
1B - wartość początkowej inwestycji.

Po otrzymaniu liczby ułamkowej jest ona zaokrąglana w górę do najbliższej liczby całkowitej. Często wskaźnik PP jest obliczany dokładniej, to znaczy uwzględnia się ułamkową część przedziału (okres rozliczeniowy); jednocześnie zakłada się, że w ramach jednego kroku (okres obliczeniowy) saldo zgromadzonych przepływów pieniężnych zmienia się liniowo. Następnie "odległość" początku kroku do czasu odzyskania (wyrażona w czasie trwania etapu obliczeniowego) jest określona wzorem:

gdzie Pdo- - ujemne saldo skumulowanego przepływu na etapie do momentu zwrotu;
Pdo + - dodatnie saldo skumulowanego przepływu na etapie po okresie zwrotu.

W przypadku projektów, które mają regularne dochody w regularnych odstępach czasu (na przykład roczny dochód o stałej wartości - renta), możesz skorzystać z następującej formuły dla okresu zwrotu:
PP = I0/ A

gdzie PP to okres zwrotu z inwestycji w odstępach czasu planowania;
Ja0 - kwota początkowej inwestycji;
I - wielkość renty.

Należy pamiętać, że elementy szeregu płatności w tym przypadku muszą być uporządkowane za pomocą znaku, tzn. Najpierw należy rozumieć odpływ środków (inwestycje), a następnie napływ. W przeciwnym razie okres zwrotu może zostać obliczony niepoprawnie, ponieważ przy zmianie znaku serii płatności na odwrotnie, znak sumy jego elementów może również ulec zmianie.

Wskaźnik efektywności inwestycji (stopa zwrotu z księgowości, ARR)

Kolejnym wskaźnikiem statycznej oceny finansowej projektu jest współczynnik efektywności inwestycji (Account Rate of Return lub ARR). Współczynnik ten jest również nazywany księgową stopą zwrotu lub stopą zwrotu projektu.

Istnieje kilka algorytmów do obliczania ARR.

Pierwsza wersja obliczeń opiera się na stosunku średniego rocznego zysku (pomniejszonego o odliczenia do budżetu) od realizacji projektu w okresie do średniej inwestycji:
ARR = Pr / (1/2) Iavg.0

gdzie rr - średni roczny zysk (minus potrącenia z budżetu) z realizacji projektu,
Jaavg.0 - średnia wartość inwestycji początkowej, jeżeli założono, że po wygaśnięciu projektu wszystkie koszty kapitałowe zostaną odpisane.

Czasami opłacalność projektu jest obliczana na podstawie początkowej wartości inwestycji:
ARR = Pr/ I0

Obliczona na podstawie początkowej wielkości inwestycji, może być wykorzystana do projektów, które tworzą strumień jednolitych dochodów (na przykład renty) na czas nieokreślony lub dość długi.

Druga opcja obliczeń opiera się na stosunku średniego rocznego zysku (pomniejszonego o odliczenia do budżetu) od realizacji projektu w danym okresie do średniej wartości inwestycji, z uwzględnieniem wartości rezydualnej lub likwidacyjnej inwestycji początkowej (na przykład biorąc pod uwagę koszt likwidacji sprzętu po zakończeniu projektu):
ARR = Pr/ (1/2) * (I0-Jaf),

gdzie Pr - średni roczny zysk (minus potrącenia z budżetu) z realizacji projektu;
Ja0 - średnia początkowa inwestycja;
Jaf - wartość rezydualna lub wartość końcowa inwestycji początkowej.

Zaletą wskaźnika wykonania inwestycji jest łatwość obliczeń. Jednocześnie ma znaczące wady. Wskaźnik ten nie uwzględnia kosztów pieniądza w czasie i nie obejmuje dyskontowania, odpowiednio, nie bierze pod uwagę rozkładu zysków na przestrzeni lat, a zatem ma zastosowanie tylko do oceny krótkoterminowych projektów o stałym przepływie dochodów. Ponadto niemożliwe jest oszacowanie ewentualnych różnic w projektach związanych z różnymi okresami realizacji.

Ponieważ metoda opiera się na wykorzystaniu cech księgowych projektu inwestycyjnego - średniej rocznej marży zysku, wskaźnik efektywności inwestycji nie określa ilościowo wzrostu potencjału ekonomicznego przedsiębiorstwa. Wskaźnik ten dostarcza jednak informacji o wpływie inwestycji. Na rachunkach firmy. Wskaźniki rachunkowości są czasami najważniejszymi inwestorami i akcjonariuszami przy analizie atrakcyjności spółki.

Materiał ten został przygotowany na podstawie książki "Wycena inwestycji komercyjnych"
Autorzy: I.A. Buzova, G.A. Makhovikova, V.V. Terekhova. Wydawnictwo "PETER", 2003.

Szybkie obliczenie rentowności przedsiębiorstwa w tym obszarze

Oblicz zysk, zwrot, rentowność dowolnej firmy w 10 sekund.

Wprowadź początkowe załączniki
Dalej

Aby rozpocząć obliczenia, wprowadź kapitał początkowy, kliknij przycisk Dalej i postępuj zgodnie z dalszymi instrukcjami.

Zysk netto (na miesiąc):

Chcesz wykonać szczegółowe obliczenia finansowe dla biznesplanu? Skorzystaj z naszej bezpłatnej aplikacji na Androida dla firm w Google Play lub zamów profesjonalny plan biznesowy od naszego eksperta w zakresie planowania biznesowego.

Wróć do obliczeń

Twój własny biznes uprawy czereśni

Aby uzyskać pełnoprawny ogród, potrzebujesz 2 tysięcy sadzonek na pięć hektarów. Koszt drzewka wiśniowego wynosi około 300 rubli, ale wiśnia może kosztować 700 rubli. Jeśli weźmiesz średnią cenę równą.

Własny biznes: doradztwo podatkowe

Działalność biura doradztwa podatkowego jest bardzo obiecującą dziedziną działalności gospodarczej, zwłaszcza jeśli sam przedsiębiorca posiada odpowiednie wykształcenie. Obszar ten jest ogólnie przez.

Biznesplan dotyczący organizacji produkcji monofilamentu polipropylenowego

Koszt inwestycji projektu na organizację produkcji monofilamentu polipropylenowego (linia) w postaci linii palowej i wykończeniowej - 3.895,000 rubli. Termin prosty (PP) i zdyskontowany (DPP) ok.

Własny biznes: niska konstrukcja drewniana

Rozpoczęcie kapitału na rozpoczęcie działalności gospodarczej do produkcji domów z baru, eksperci szacują co najmniej 4,5-5 mln rubli. Opłacalność budownictwa drewnianego szacuje się na 40-70% (czasami.

Rolnictwo: Rabbit Farm

Początkowe inwestycje w organizację własnej mini-farmy królików wyniosą od 600 tysięcy rubli. Im więcej zrobisz szop i im więcej będzie zwierząt, tym wyżej.

Własny biznes: organizujemy aukcję jako firmę

Organizacja aukcji może być dobrym rodzajem zarobków, ponieważ w tym przypadku będziesz musiał działać jako pośrednik, który zapewnia miejsce i jest zaangażowany w pracę administracyjną.

Gotowy biznesplan: sprzedaż sprzętu do piwa

Faza inwestycyjna trwa 1 miesiąc, następnie rozpoczyna się faza operacyjna projektu. Zysk - od pierwszego miesiąca eksploatacji. Wymagana kwota kosztów inwestycyjnych - 2,03.

Biznesplan Biznesowy

Aby otworzyć małą kwiaciarnię o powierzchni 20 metrów kwadratowych. liczniki będą potrzebować 331 tysięcy rubli, które spłacą się za 5 miesięcy pracy. Zysk netto w pierwszym roku działalności wyniesie 682 tys. Zł.

Jego działalność polega na stosowaniu pianki poliuretanowej

Działalność polegająca na nakładaniu pianki poliuretanowej może być dobrym rozwinięciem istniejącej już działalności budowlanej, ponieważ niemożliwe jest zastosowanie pianki poliuretanowej w niektórych regionach przez 4-5 miesięcy.

Własny biznes: automaty do gier rozrywkowych

Taka firma charakteryzuje się stosunkowo niewielkimi inwestycjami, ma wiele opcji rozwoju i może być interesująca tylko dla początkujących przedsiębiorców, którzy nie mają dużego punktu wyjścia.

Własny biznes: produkcja płytek okruchowych z gumy

Opłacalność działalności związanej z gumowymi okruchami wynosi 40%.

Kreatywny biznes: jak zarabiać na niecodziennych pomysłach

Pomysły na biznes, które wcześniej wydawały nam się dziwne i absurdalne, nawet w trudnych rosyjskich warunkach, ostatecznie pokazują ich rentowność. W tym artykule przyjrzymy się kilku względnym.

Top